Volledig scherm
© AD

Het blijkt gewoon gezellig bij Mies en Marian in de Schilderswijk

columnIk kan het niet helpen. Ik heb een voorliefde voor gewone mensen op tv. Gewone mensen die eigenlijk heel bijzonder zijn. En dat zijn Mies en Marian, de twee sterren van de docusoap Rondkomen in de Schilderswijk.

Volledig scherm
Marian. © RTL
Volledig scherm
Mies. © RTL

Het productiebedrijf van Peter van der Vorst filmde voor RTL4 een paar maanden in de meest beruchte wijk in Den Haag, die altijd in één adem wordt genoemd met criminaliteit, rellen, sharia-driehoeken en andere ellende. Rondkomen in de Schilderswijk zoomt in op een pleintje, het Fakonahof, en de vooral autochtone bewoners die daar met elkaar de sfeer bepalen. Je wordt er in eerste instantie niet vrolijk van.

Er is veel werkloosheid, veel armoede en veel ander leed. Hennie worstelt met alcoholisme. Rinus moet aan zijn prostaat worden geopereerd. Bep maakt zich druk over de erfenis van haar buurman, met wie ze tot voor kort scharrelde en die nu 'een spuitje' krijgt. En wat me elke aflevering weer opvalt: werkelijk iedereen staat daar de hele dag met een shaggie in de mond.  

Maar er heerst rond dat plein ook een gevoel van saamhorigheid waar ik me bijna over verbaas, na al die heftige journaalbeelden. Het blijkt er gewoon ronduit gezellig. En dat komt vooral door Mies en Marian. Mies regeert samen met man Dirk de speeltuin en het bijbehorende clubhuis. Ze is buurtmoeder, maatschappelijk werker en politieagent in één. Marian is de koningin van de buurtbingo en strompelt ondanks de reuma elke week Lidl, Jumbo, Aldi en Action af om leuke prijsjes bij elkaar te schrapen. ,,Een bonbonmandje, een afwasmandje, een schoonmaakmandje.'' 

Het zijn nogal types. Ze snauwen en brullen wat af op een dag. Blank, donker, oud, jong, politiepet of hoofddoek - iedereen krijgt het te horen als iets hun niet zint. Marokkaanse 'gallijers' worden net zo makkelijk op hun nummer gezet als hun kleinkinderen. ,,Wij zijn recht door zee en nemen geen blad voor de mond. Degene die dat niet leuk vindt, heeft zelf een probleem. Wij zijn zoals wij zijn,'' zei Mies al ter kennismaking in de eerste aflevering. De dames hebben zo hun eigen logica en regels. Je maakt ze niks wijs, op geen enkel vlak. En opvoedkundig gaat het niet bepaald volgens de regels van tv-nanny Jo Frost. ,,Wat heeft oma nou gezegd? Schoppen en terugslaan. En ken je niet meer slaan, dan bijten,'' bast Marian met haar doorrookte stem als kleinzoon Leentje komt klagen dat een ander kind hem te grazen heeft genomen.  

En toch. Die twee wijfies hebben een hart van goud. Ze sloven zich ontzettend uit voor de buurt. Of het nou gaat om samen voetbal kijken, een dagje Efteling voor kinderen uit arme gezinnen of een huttentimmerdag in de zomervakantie. Maar dan moet zo'n snotjoch natuurlijk niet komen zeuren over zijn hamer. Want dan kan hij het krijgen van Mies. ,,Je moet gewoon timmeren, anders stuur ik je naar huis.'' Elke buurt zou een Mies en Marian moeten hebben.  

Reageren? angela@ad.nl