Volledig scherm
PREMIUM
Vincent Bijlo. © AD

Het hoorspel is modern en springlevend

Vincent luistertCabaretier Vincent Bijlo schrijft drie keer per week een column over wat hem opvalt op de radio.

Quote

Het hoorspel heeft zich ontwikkeld tot een oorfilm, waarin wordt gespeeld door acteurs die avond aan avond in het theater staan

Het is iets van onze oma's en opa's, denken sommigen. Krakende deuren, langzaam naderende, onheilspellende voetstappen over een grindpad, een ijselijke gil, een schot...

"O mijn god, hij is... hij is..."

"Ja, die zal zijn moedertje nooit meer roepen dunkt me, hij gaat de radijsjes mee omhoog helpen duwen, de arme bliksem."

Maar zo is het niet, zo is het al tientallen jaren niet. Het hoorspel is modern en springlevend. Het is allang niet meer het domein van de stoffige Hilversumse hoorspelstudio waar de autoportieren aan de wand hingen, naast het bellenbord. Daar kon je kiezen voor de gewone dingdong, de chique dingdong, de schel of de zoemer. Je had er een vierkante meter parket, een vierkante meter tegelvloer. Je ijsbeerde er op je plaats, zo simuleerde je lopen.

Die tijden zijn al heel lang voorbij. Het hoorspel heeft zich ontwikkeld tot een oorfilm, waarin wordt gespeeld door acteurs die avond aan avond in het theater staan.

Luister, vanmiddag om 12.50, dan begint de 100-jarige die uit het raam klom en verdween. Het is gebaseerd op de roman van Jonas Jonasson. Allan Karlsson, bewoner van een verzorgingshuis in het suffige Zweedse dorpje Malmköping, wordt 100. Dat moet gevierd, vindt men in het huis, maar Karlsson wil het niet meemaken. Hij stapt uit het raam en sukkelt er op zijn pantoffels in een vieze ouwe ochtendjas vandoor.

Algemeen Dagblad gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement