Volledig scherm
PREMIUM
The Kinks © A PICTORIAL PRESS

Kinks-frontman: ‘Ik houd van dit idiote eiland’

Critici waren lovend, fans van The Kinks lieten het afweten. Toch is Arthur (Or the decline and fall of the British Empire) uit 1969 erkend als meesterwerk en is het album opnieuw uitgebracht. ,,De heersende klasse in Engeland meent werkelijk dat we er nog altijd toe doen in de wereld.”

Het decor is every inch Engels, typisch The Kinks. De tearoom annex kunstgalerie in Waterlow Park in het Noord-Londense Highgate kan zo worden bezongen door Ray Davies, zanger/componist van de voormalige Britse rockformatie.

Hij schreef nummers als Dedicated follower of fashion, Sunny afternoon en Waterloo sunset, die behoren tot de mooiste popliedjes, niet in de laatste plaats dankzij zijn scherpe en ironische blik op de Engelse samenleving.

Sir Ray Davies (75) - hij werd geridderd door Prins Charles - gaat schuil achter een licht getinte bril, zijn handelsmerk. Spreken is bij hem fluisteren geworden, de meeste zinnen doven in zacht gemurmel. Hij oogt oud, zeker vergeleken met dat andere Britse icoon Mick Jagger. Die 76-jarige sprint nog altijd als een bezetene over de internationale podia.

Dat deed Davies, meer gentleman dan muzikale volksmenner, nimmer. ,,Ik ben eigenlijk kunstschilder. Toen we met The Kinks begonnen in begin jaren 60, voelde ik me componist noch tekstschrijver. Laat staan podiumpersoonlijkheid.’’

Hij vond, zegt hij, zijn definitieve vorm op Arthur (Or the decline and fall of the British Empire), het conceptalbum uit 1969 dat door het gezaghebbende tijdschrift Rolling Stone tot beste plaat van dat jaar werd uitgeroepen. Dat album is nu opnieuw uitgebracht.