,,Het leek wel een schoolreisje van een paar maanden,'' zo omschrijft actrice Lies Visschedijk het maken van Hallo Bungalow. ,,Het was leuk, gezellig, bijzonder, en we hebben ontzettend gelachen.''

De film gaat over drie vrouwen die al 10 jaar in een bungalowpark werken en wonen. Omdat ze hun leven meer dan zat zijn, gaan ze het criminele pad op om geld te verdienen voor een nieuw leven. Met alle gevolgen van dien. ,,De rol van Olivia heeft me verrast, ik doe allemaal dingen die ik niet eerder heb gedaan. Niet alleen neemt zij drieste beslissingen zonder te weten waar het heen gaat, ze onderneemt ook allerlei spannende acties. Die actiescènes waren nieuw voor me, en ontzettend leuk om te doen.''

Rust
Na een rumoerige tijd, ze verloor haar man in juni 2013 en stond er alleen voor met twee kleine kinderen, is er weer rust in haar leven. ,,Gelukkig wel. Als je iets heel verdrietigs hebt meegemaakt, dan relativeert dat. Gaat er iets mis, dan denk ik: Lies, je hebt voor hetere vuren gestaan. Ook als ik zenuwachtig ben om het toneel op te gaan. Waar ik vroeger dacht: ik kan het niet, denk ik nu: ga gewoon lekker spelen. Je hebt erger meegemaakt. In die gedachte zit een enorme rust.''

Ze leerde om dingen alleen te doen, zelf beslissingen te nemen. Zoals het kopen van een nieuw huis. ,,Er zit een soort verworvenheid in dingen op eigen houtje doen. Ik heb niet alleen een huis gekocht, maar het ook laten verbouwen. Dat was, toen ik er middenin zat, best wel een ding. Maar nu stap ik vol trots elke dag mijn deur binnen. Dit kan ik dus alleen. Aan de dood van Marc (acteur Marc van Uchelen, red.) is niks mooi, maar er komen gelukkig ook positieve dingen uit voort.''

,,Terugkijkend zie ik bijvoorbeeld dat ik sterker ben dan ik had gedacht. Ik red het in mijn eentje. Mijn jongens zijn 11 en 5 en het is best druk en zwaar, maar gelukkig heb ik niet de tijd om daar al te veel bij stil te staan. En weet je, het kan allemaal nog zo goed lopen, maar dan vergeet ik toch op een dag een tandarts-afspraak of een tienminutengesprek. Zo is het ook gewoon. Ik ben vooral heel pragmatisch geworden. Mijn kinderen hebben zich ook weleens een halve dag verveeld met een iPad op een fotoshoot, omdat ik geen oppas had. Ook goed. Hoe meer ontspannen ik erover ben, hoe beter zij dat vinden. Het is wat het is.''

Rol
Ze was lang de werkende moeder, haar man zorgde voor het reilen en zeilen thuis. Die rol is nu veranderd. ,,Ik ben nu ook de slechterik, de politieagent, de leuke moeder, alles. Bovendien weegt de verantwoordelijkheid veel zwaarder. Ik heb een soort alom aanwezige angst dat ik ziek word. Dat kan niet, mij moet natuurlijk nu niks overkomen.''

Ze is al bijna 2 jaar veertiger, zijn het fabulous forties? ,,Ik ben geneigd om dat te bagatelliseren, maar zo voelt het eigenlijk wel. Dat ouder worden vind ik dan ook een bevrijding. Ik ben niet meer bezig met het pleasen van iedereen en heb ook niet meer voortdurend overal een mening over. Een zegen van ouder worden is ook dat je dingen niet meer moet van jezelf. En aan de andere kant kun je ook gewoon streng zijn voor jezelf. Als ik iets echt niet leuk vind, dan zeg ik het meteen. Heel fijn is dat. Weet je, ik ben echt gelukkig. Gek hè? Zou je misschien helemaal niet denken.''

Bewijsdrang
Waar zit dat geluk in? ,,Moeilijk te zeggen. Het zit in het vertrouwen in wat ik kan, als mens, als moeder, als actrice. Ik ben in de kracht van mijn leven, maar wordt niet meer gedreven door een soort bewijsdrang. En dan ben ik ook nog eens creatiever dan ooit. Er is ook wel een bepaalde berusting gekomen. Ik maak me niet meer om alles druk. Sommige dingen werken wel en sommige niet. Mijn relatie is net over. Het hoort ook wel bij ouder worden dat je kunt zeggen: dit werkt niet. Het is verdrietig, maar ook goed zo. Het is net gebeurd, ik heb er nog geen fijne conclusie over. En misschien is die er ook gewoon niet. Wat ik wel heb geleerd, is dat alleen zijn minder erg is dan ik dacht. Ík ben eigenlijk heel leuk gezelschap.''