Volledig scherm
Berend Boudewijn en Martine Bijl. © ANP

Martine Bijl weer thuis na ziekenhuisopname voor depressie

updateMartine Bijl (69), die twee jaar geleden werd getroffen door een zware hersenbloeding en daar nog altijd van revalideert, is met mentale klachten opgenomen geweest in een ziekenhuis in Blaricum. De voormalige Heel Holland Bakt-presentatrice had last van depressies die een gevolg zijn van het noodlot dat haar in september 2015 trof. Vanmiddag mag ze het ziekenhuis verlaten.

Haar woordvoerder Maarten van Nispen sprak haar en haar echtgenoot, oud-presentator Berend Boudewijn (81) vanmorgen. ,,Ik had twee opgeluchte mensen aan de telefoon. Ze zijn blij dat de depressie onder de knie is met behulp van medicatie'', zegt hij. Volgens Van Nispen heeft Bijl sinds juni in het ziekenhuis gelegen. ,,Ze was al gewaarschuwd door haar artsen dat ze na haar hersenbloeding een depressie zou kunnen krijgen.''

Hij vervolgt: ,,Het ging goed met de revalidatie. Ze was goed aan het trainen toen ze zich depressief begon te voelen. Nu de medicatie daarvoor aanslaat, kan ze de draad weer thuis oppakken.''

Martine Bijl heeft nooit veel gezegd over hoe ze de periode na de hersenbloeding beleefde, waarin ze ­tijdens de ­revalidatie ook nog een gebroken heup en een ­delier overwon. In haar vorig jaar september uitgekomen boek Hindergroen was ze echter ronduit openhartig. Over het persoonlijke drama dat haar trof: ,,Ik kreeg een beetje hoofdpijn. Achter mijn ogen knapte een ballonnetje. In de verte riep Berend (haar man, red.) mijn naam.''

Kwaaie wind

Volledig scherm
© Daniel Kroll

Ze was al voor haar hersenbloeding - 'voor de kwaaie wind ging waaien' - bezig aan een boek, een bundeling van stukjes en verhalen uit maandblad Zin. Toen het noodlot haar trof, had ze dat bijna afgerond. Ze noteert in Hindergroen hoe ze, vijf maanden na die bewuste ochtend, aan de hand van haar echtgenoot hun huis binnentrad.

,,Deze keer herkende ik het.'' Twee maanden eerder nog was haar eigen woning voor Bijl een vreemde plek geweest, toen ze met hulp van een looprek, haar man en een begeleider over de drempel stapte. Ze wilden zien waar handgrepen moesten komen. Want dat er iets blijvend zou veranderen in haar leven, was wel duidelijk. ,,Toen had ik niets herkend. Ik durfde niks te zeggen, iedereen was zo blij voor me. Ik had het gevoel dat ik faalde.''

Revalidatie

Gedetailleerd beschrijft ze wat ze in die periode ervoer: ,,Berend lag in een bed naast mij, omdat ik er steeds uit wilde kruipen en me door niemand anders liet tegenhouden. Het bed kronkelde zich gifgroen om hem heen en hield hem vast, het kwam regelrecht uit een Harry Potterfilm. Boven mijn hoofd smolten de lampen en dropen op de ­lakens.''

Aan haar echtgenoot heeft Martine het te danken dat ze in het revalidatiecentrum mocht blijven en niet naar een verpleeghuis werd gebracht. ,,Berend heeft gesmeekt en gestampvoet tot het mocht. Zwembad. Valtraining. Logopedie. Keuken. Restaurant. In dat restaurant mocht ik wel eens de tafels dekken. Ik kon er niks van, ik moest alles opnieuw leren. Ik vond het geweldig. Daar sjokte ik als een blije kleuter met het bestek van tafel naar tafel, terwijl ik bij elke lepel dacht: wat is dit en waar dient het in godsnaam voor? Nu denk ik: wat zou er met mij zijn gebeurd als Berend toen niet zo keihard gestampvoet had?''

Quote

Daar sjokte ik als een blije kleuter met het bestek van tafel naar tafel, terwijl ik bij elke lepel dacht: wat is dit en waar dient het in godsnaam voor?

Volledig scherm
© CRoland J. Reinders/MAX
Volledig scherm
© Daniel Kroll