Volledig scherm
The Color Purple © Neeltje Knaap

Musical The Color Purple gaat gebukt onder matig acteerwerk

recensieDe Nederlandse musicalversie van The Color Purple is een adequate bewerking van het rauwe boek uit 1983. Maar echt ontroeren doet de voorstelling helaas nauwelijks.

Musical

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    The Color Purple

Het mooiste moment van de avond valt al vrij vroeg. Een vocaal spektakel van acht damesstemmen op de krachtige-vrouwenstemmen-hymne Zeg Nee. Gospel, close harmony en vocaal trapezewerk; het is een genot voor het oor. Zeker in het musicalgenre waarin gedragen zingen zo vaak wordt verward met goed zingen.

Zo biedt The Color Purple meer muzikale hoogtepunten. Het swingende Vind het knopje bijvoorbeeld, gezongen door Ana Milva Gomes, die als de flamboyante entertainster Shug Avery sowieso de attractie van de avond is. Dat uitgerekend een bijrol zo opvalt, zegt helaas iets over het niveau van deze musicalbewerking van de briefroman van Alice Walker uit 1983. Het verhaal, dat in zijn filmgedaante uit 1985 met Whoopi Goldberg zo mogelijk nog bekender werd, is voor het eerst in het Nederlands vertaald. De Engelse versie bestaat al tien jaar.

Heel verbazingwekkend is het niet dat grote Nederlandse producenten de voorstelling lieten liggen. Het verhaal over de zwarte vrouw Celie die opgroeit in het Zuiden van de VS na de afschaffing van de slavernij is allerminst een doorsnee musical­sprookje. Celie wordt uitgehuwelijkt aan de zoon van een vrijgemaakte slaaf, die de spijkerharde mores uit zijn gevangenschap heeft overgenomen.

Een ruw, ongepolijst en bij vlagen schrijnend relaas. Voor het op de planken brengen verdient producent OpusOne – die koningin Máxima naar de première wist te krijgen – een compliment. Zichtbaar met zeer beperkte middelen maakt de kleine cast de pijn en de twijfels van toen knap inzichtelijk. Maar veel meer bewerkstelligt deze versie van The Color Purple niet. Dat heeft met name te maken met de kwaliteit van het acteerwerk. Die is over de gehele linie weinig uitzonderlijk en in sommige kleine rollen zelfs beneden de maat. Het maakt het lastig je over te geven aan de problematiek.

Leuker is het je te laten meevoeren door de sfeerrijke muziek, eveneens gegrondvest in de Amerikaanse traditie. Hoewel hoofdrolspeelster Naomi van der Velden niet beschikt over een geschoolde stem, weet ze de emoties van haar gekwelde karakter wel adequaat muzikaal te vertalen. Echt ontroeren lukt haar helaas maar weinig. Een conclusie die voor de gehele voorstelling mag gelden.

Gezien: 6-4. Tournee t/m 3-1-2019. Colorpurplemusical.nl