Exclusief

Het beste van het AD

In PREMIUM vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
PREMIUM
Utøya wordt verteld vanuit één meisje. © Sseptember Film

Reconstructie Noors drama Utøya riekt naar pure exploitatie

filmrecensiesHet AD brengt elke donderdag recensies van films die in première gaan. Deze keer: het drama Utøya, de horrorfilm Hereditary, het drama Don't Worry, He Won't Get Far on Foot en het drama Love, Simon.

Utøya 22. Juli

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    Drama

Welke indruk blijft hangen na het zien van Utøya 22. Juli? De nauwgezette reconstructie van de slachtpartij die de extreemrechtse terrorist Anders Breivik in 2011 aanrichtte op een klein Noors eiland roept gaandeweg steeds meer gemengde gevoelens op. Wat heeft het voor zin om dit drama als een waargebeurd horrorverhaal in beeld te brengen?

Regisseur Erik Poppe wil kennelijk de doodsangst overbrengen van de jongeren die op het eiland moeten rennen voor hun leven. De Noor vertelt het drama vanuit het perspectief van de fictieve 18-jarige Kaya die na de eerste schoten van Breivik volkomen getraumatiseerd haar jongere zusje zoekt. Het is een scenario van een horrorfilm vol clichés over een onzichtbare genadeloze vijand. Poppes verhaal laat weinig aan de verbeelding over. De wetenschap dat alles echt is gebeurd moet Utøya beklemmend maken, maar de film ontbeert een visie. Het riekt naar pure exploitatie. (Ab Zagt)

Regie: Erik Poppe. Hoofdrol: Andrea Berntzen.

Knappe horror maar niet origineel

Hereditary

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    Horror

In zijn debuut Hereditary slaagt regisseur Ari Aster (31) erin op een vernuftige wijze tal van horrorclichés een nieuwe wending te geven. Zijn verhaal lijkt vol te zitten met scènes die al uitputtend in vergelijkbare films voorkomen, maar in zijn handen krijgen die toch een extra dimensie.

De film zit vol met verwijzingen naar klassiekers als Rosemary’s Baby, Don’t Look Now en Carrie, maar het verhaal stoelt vooral op de psychologische diepgang in de moederrol, gespeeld door Toni Collette. Ellen leeft met haar gezin in een afgelegen huis (natuurlijk geen rijtjeswoning) in een bosrijke omgeving met man (Gabriel Byrne) en twee kinderen. De grootmoeder is net overleden. Met haar had Ellen een moeizame verhouding die ook na haar dood nog nasuddert. Aster trekt al snel de trukendoos open met verwijzingen naar geestverschijningen en andere hocus pocus. Dat er met name met de dochter iets merkwaardigs aan de hand is, wordt snel duidelijk.

Hereditary leunt zwaar op de vertolking van Collette die de hysterie van Ellen, een kunstenares gespecialiseerd in miniatuurtaferelen, langzaam opvoert als een Formule 1-auto. Haar lijden, paranoia en angstbeelden dragen deze film voor een belangrijk deel. Samen met A Quiet Place biedt Hereditary zonder meer de beste horror van 2018. Maar of het ook een klassieker wordt zoals zijn voorbeelden? Daarvoor is de film toch te weinig origineel. (Ab Zagt)

Regie: Ari Aster. Hoofdrollen: Toni Collette, Gabriel Byrne en Ann Dowd. 

Cartoonist in rolstoel walst vol zelfspot door het leven

Don't Worry, He Won't Get Far on Foot

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    Drama

Voor ieder nieuw lid van een AA-groep is die eerste walk of shame onontkoombaar; de dag dat je publiekelijk uitspreekt alcoholist te zijn. John Callahan doet dat vanuit zijn rolstoel. Een auto-ongeluk na een bacchanaal leverde hem een leven lang zitten op. Niemand in Callahans therapeutische kring vol paradijsvogels kijkt ergens van op.

In de nieuwste van Van Sant (Milk, Good Will Hunting) wordt het tragikomische levensverhaal verteld van de Amerikaanse cartoonist die met prikkelende tekeningen vele krantenlezers op de kast jaagde. De zwartkomische titel past naadloos bij de inhoud over een pechvogel-hoofdpersoon, die vol zelfspot en sarcasme door het leven walst en tegelijkertijd vriendschap en liefde vindt.

Het lijkt het klassieke gehandicaptenverhaal waarin de arme protagonist in het reine komt met zijn situatie, maar de film wijkt qua toon, zwaartepunt en opbouw gelukkig net wat af. Phoenix zet een verrassende rol neer met een zekere lichtheid die we doorgaans weinig van hem zien. (Maricke Nieuwdorp)

Regie: Gus van Sant. Hoofdrollen: Joaquin Phoenix, Jonah Hill.

Waarom zou Simon zo nodig uit de kast moeten komen?

Love, Simon

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    Drama

Dit coming-of-ageverhaal speelt zich heel klassiek af op een Amerikaanse middelbare school. Toch is dit verhaal anders. De homoseksuele Simon zit nog in de kast. Als hij contact legt met een jongen die met hetzelfde thema worstelt, wordt hij onwillekeurig verliefd. Wie is deze mysterieuze ‘Blue’ eigenlijk? Hoe onthult Simon zijn seksuele voorkeur aan vrienden en familie?

Maar vooral: waarom moet je als homoseksueel überhaupt ‘uitkomen’? Het is fijn dat Simon juist niet een buitenbeentje is, maar een vriendelijke gast waarmee iedereen bevriend zou willen zijn. Homoseksualiteit wordt niet geproblematiseerd, moralisme blijft vrijwel achterwege en de cast is als vanzelfsprekend divers. Zo kan het dus ook. Op enkele hysterische personages na is deze jongerenfilm behoorlijk volwassen. (Maricke Nieuwdorp)

Regie: Greg Berlanti. Hoofd­rollen: Nick Robinson, Jennifer Garner.