Verwacht niet dat Yfke Sturm (34) vrijdagavond staat te zwoegen in de keuken van haar Londense huis, waar ze acht vrienden ontvangt. Ze glimlacht: ,,Ik kom niet verder dan broccolisoep. Mijn vriend Giles vraagt weleens wanneer ik op kookles ga.'' Maar dat wil niet zeggen dat ze niets met kerst heeft. ,,Sinds mijn zoontje er is, verheug ik me op al die kersten die nog komen gaan. Ik zie het al voor me hoe hij straks als dreumes de cadeautjes onder de boom uitpakt.''
 
Het topmodel, dat poseerde voor merken als Ralph Lauren, Calvin Klein en Garnier, straalt als ze denkt aan dat vooruitzicht. Ze heeft haar blonde haar in een knotje gestoken. Wanneer ze even later praat over het ongeluk met het jetsurfboard afgelopen september, streelt ze even over de plek op haar hoofd waar de plank tegenaan botste. Bloedend werd ze uit het water gehaald en met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Ze kreeg twee epileptische aanvallen en werd kunstmatig in coma gehouden. Haar zoontje Alexander was toen 6 weken oud.  

Weet je nog dat je hem voor het eerst weer in je armen kreeg?
Yfke Sturm: ,,Dat gaf me zo veel kracht. Ik móest er bovenop komen, niet alleen voor mezelf maar ook voor hem. Ik weet niet alles meer. Na een paar dagen had ik een filmpje gemaakt. Heel Nederland dacht dat ik het niet zou halen, dus ik wilde laten weten dat het best oké ging. Een week later zag ik op Instagram dat filmpje voorbijkomen. Kon ik me niks van herinneren. Ik heb drie weken geleden een MRI-scan gehad en alles is mooi aan het helen. Mijn schedel is wel wat platter op de plek waar de plank tegen mijn hoofd is aangekomen. Daar wilden ze me aan opereren, maar het schijnt ook vanzelf weer goed te kunnen groeien. Laat het nu maar met rust. Als er nu een visagist foundation aanbrengt, voelt het ook nog raar op die plek. Alsof het nog beurs is.''

Het doktersadvies was om rust te houden, maar na een dikke maand stond je weer volop in de schijnwerpers.
,,Ik had al toegezegd dat ik de promotie zou doen voor modellenplatform The Modelhouse.tv, waar ik nauw bij betrokken ben. Ik zeg niet graag dingen af. Maar toen nam ik wel te veel hooi op mijn vork. Ik had best veel steken in mijn hoofd. In de week erna heb in Londen heel weinig gedaan.''
 
Ben je na het ongeluk bang geweest voor een andere afloop?
,,De eerste 2, 3 weken wel. Wat als mijn spraak was aangetast? In het begin kon ik mijn mond haast niet opendoen - die spieren zijn allemaal met elkaar verbonden - dus zat ik mijn cereal tussen mijn lippen te stoppen om maar wat binnen te krijgen. Pas na 2 maanden ging dat weer goed. Ik heb er geen moment over geklaagd. Die mentaliteit heb ik van het turnen gekregen, dat ik vroeger op hoog niveau deed. Ik had best een strenge trainster. Het was niet zo extreem als in Rusland, waar ze die meiden aan een paal hangen om uit te rekken, maar ging wel met tranen in mijn ogen door met krachttraining. Ga door, anders bereik je de top niet.''

Stoort het je als iemand naar het ongeluk vraagt?
,,Mijn vriend Giles en ik kijken elkaar dan aan: daar gaan we weer. Maar ze bedoelen het goed.''

Haar manager Freek Koster, directeur van Touché Models, zit naast Yfke. Hij stoot zijn model zachtjes aan: ,,Het was wel ook heftig hoor, Yf. We maakten ons zorgen.'' Yfke: ,,Ik heb natuurlijk niet gezien hoe ik erbij lag. Mijn vriend dacht bij de tweede epileptische aanval dat ik het niet meer zou redden. Toen kwam de vraag hoe ik uit de coma zou komen. Ik lag daar met een brace om, aan de beademing. (stilte) En mijn lieve moeder die maar aan dat bed zat...''

Hoe deed je dat met de zorg voor Alexander?
,,Daar kreeg ik hulp voor. Ik moest heel veel slapen, ik heb tot vorige maand nog dagelijks middagdutjes gedaan. Ik ben in het ziekenhuis ook overgestapt op flesvoeding. Ik gaf de borst, maar dat kon niet door alle medicijnen. Ik mocht wel 2 weken kolven om daarna weer borstvoeding te geven. Dat heb ik geprobeerd. Er kwam groene melk uit. Ik dacht: laat maar, dat kan niet goed zijn.''

Sta je nu anders in het leven?
,,Ik ben voorzichtiger geworden. Mijn vriend wilde gaan skiën, maar daar heb ik geen behoefte aan. Ik ga wel in het chalet een boekje lezen. Alles waarbij mijn hoofd kwetsbaar is, daar blijf ik van weg. Ik besef nu dat gevaar in een klein hoekje zit. De gedachte dat Alexander geen moeder meer zou hebben... Hoe sneu zou dat zijn? Maar ik wil niet dat angst mijn leven beheerst. Ik wil wel van het leven genieten.''

Heeft het moederschap je veranderd?
Ze draait zich naar manager Freek: ,,Vind jij dat ik veranderd ben?''
Freek: ,,In je werk was je altijd heel erg gedreven...'' Yfke knikt en maakt zijn zin af: ,,Dat heb ik denk ik iets minder. Mijn werk is overgenomen door mijn kindje. Soms besef ik even echt dat ik zijn moeder ben. Dan krijg ik tranen in mijn ogen, het is zo mooi! Na 17 jaar modellenwerk moet ik niet meer zo nodig. Ik zie het nu vooral als een hobby. Ik zei net nog tegen Freek dat ik heel gelukkig ben. Ik heb rust gevonden.''