De internationale kruisbandbrigade tegen de rest

Volledig scherm
Renate Verhoofstad, columniste van AD Sportwereld.
 
Niet dat ik jaloers ben op Vonn hoor. Sterker, ik voel mee. En zou het liever een gevalletje gedeelde smart noemen. Sporters met een gemankeerde knie hebben bij mij een streepje voor. Een kruisbandblessure verbroedert. Het is toch een beetje wij, van de internationale kruisbandbrigade, tegen de rest van de wereld.
Renate Verhoofstad

Ik vond het wel een mooi Valentijnsgebaar van Tiger Woods om de Amerikaanse skiester Lindsey Vonn, zijn vermeende nieuwe liefje die sinds haar doodsmak in Schladming met geknapte kruisbanden ergens in een Oostenrijks hospitaal lag, met Tigers privéjet terug te laten vliegen naar een operatiekamer in de States. Ik weet niet of het kruisbandsolidariteit was van Woods. Of toch echte liefde?

Hoe dan ook stelde ik me een bosje bloemen voor in een vaasje naast het bed bij het raam. En een liefdesbrief van Woods natuurlijk, waarin hij Vonn belooft écht nooit meer vreemd te zullen gaan, dat hij volledig van zijn sexverslaving genezen is en dat het met die knie heus op tijd goed gaat komen voor de Olympische Winterspelen van Sotsji. 'Love, Tiger'. Je koopt er als skiester in de kreukels allemaal weinig voor natuurlijk, maar het verzacht wellicht de pijn van een seizoen aan diggelen en een hevig kloppende knie.

Ik heb ook wel eens met een volledig aan flarden gereten knie in het ziekenhuis gelegen, niet na een onbesuisde Super G-actie op een Oostenrijkse piste, maar vanwege een onhandige buiteling in slakkengang, over een lullig hoopje verse sneeuw. Knak, zeiden de kruisbanden, net als in de knie van Vonn. Maar je hebt prima donna's en je hebt prima donna's. Voor mij geen prins met het witte vliegtuig of James Bond-achtige taferelen met een helikopter, zoals die waarmee de olympisch kampioene bungelend aan een touw richting ziekenhuis vloog, in de armen van een man van de EHBO.

'Being airlifted', heet dat dan. Tiger zal zich thuis hebben zitten opvreten van jaloezie. Maar hoeveel romantischer wil je het hebben? Bij mij stond een boerenpummel van de dichtsbijzijnde lift minutenlang onhandig aan m'n been te sjorren. En in plaats van een geslaagde operatie door een knappe dokter in Vail, heb ik wekenlang als een soort Kapitein Bonkepoot achter een stoel door de woonkamer gestrompeld. Mijn carrière als amateur-hockeyster zat er definitief op.

Niet dat ik jaloers ben op Vonn hoor. Sterker, ik voel mee. En zou het liever een gevalletje gedeelde smart noemen. Sporters met een gemankeerde knie hebben bij mij een streepje voor. Een kruisbandblessure verbroedert. Het is toch een beetje wij, van de internationale kruisbandbrigade, tegen de rest van de wereld.

Dat moet de man of vrouw achter @FCKruisband ook gedacht hebben: kruisbanders ter wereld verenigt u. Zoveel kameraadschap heeft u op Twitter nog nooit gelezen. Heerlijk, al die dagelijkse updates over welke topsporter nu weer zijn kruisband aan gort heeft gedraaid.

Maar nog fijner is het om te weten hoe het met het herstel van al die onfortuinlijke sporters en hun klutsknieën gaat.

Dan lees je dus zomaar het hoopvolle bericht dat Bayern Munchen deze week het contract met de van een kruisbandblessure herstellende Holger Badstuber heeft verlengd en dat Dr. Bill Sterett zich na een geslaagde operatie optimistisch heeft getoond dat Lindsey weer helemaal de oude Vonn wordt. Hallelujah! Ik wens mijn kruisbandheldin veel beterschap de komende maanden en hoop over een jaar in Sotsji op goud voor de brokkenpiloot.