Volledig scherm
© anp

'Een klap, en toen geschreeuw'

Op 7 juni is het 25 jaar geleden dat bij luchthaven Zanderij in Suriname een vliegtuig van de Surinaamse Luchtvaart Maatschappij (SLM) neerstortte. Daarbij kwamen 176 mensen om het leven. Sigi Lens was één van de drie overlevende voetballers van het Kleurrijk Elftal, dat aan boord zat. AD Sportwereld keerde met hem terug naar de dag en naar het leven vóór en na de ramp. 'Iemand zei: de landingsbaan is daarboven.'

Volledig scherm
Sigi Lens 25 jaar na de vliegramp. © Pim Ras.
Volledig scherm
Sigi Lens keert met gebroken heup en bekken terug op Schiphol. © anp
Volledig scherm
Lens in het ziekenhuis. © anp

De mist is nog niet verdwenen als de jonge voetballer zichzelf terugvindt op een brancard. Het is de vroege ochtend van 7 juni 1989. Sirenes loeien, ziekenauto's rijden af en aan, mensen schreeuwen. Op de achtergrond smeulen de resten van de Anthony Nesty, het vliegtuig waar hij uit geslingerd is. Waar is hij terecht gekomen? Wat is er gebeurd? Het oerwoud bij Zanderij staat in brand. Er is paniek. Hij wil opstaan, maar dat gaat niet. 'Ik moet invallen, ik moet invallen', zijn de eerste woorden van de jonge voetballer, wanneer hij wordt opgevangen door zijn broer Imro.

De jonge voetballer is Sigi Lens, dan 25 jaar. Zijn leven breekt van het ene op het andere moment in twee stukken. 'Dat van vóór en ná het ongeluk', verduidelijkt hij nu, bijna 25 jaar later.

Kleurrijk elftal
Lens blijkt één van de drie overlevende voetballers van het 'Kleurrijk Elftal', dat verongelukt bij een vliegtuigcrash in Suriname. Van 187 inzittenden overleven er slechts elf. 'Sindsdien raakt elke crash me. Dat toestel in Rusland vorig jaar, dat van Malaysia Airlines. Hoe bestaat het dat een vliegtuig zomaar verdwijnt? Vliegtuigongelukken houden me altijd bezig.'

Lens wil erover praten. Zwijgen voelt als een verloochening van zijn verongelukte dierbaren. In zijn kantoorpand in Badhoevedorp, waar hij met zijn bedrijf Pro Athlete is gesitueerd, is Suriname dichtbij. Aan de wanden hangen doeken van kunstenaars uit zijn geboorteland. Zijn schoonzus werkt er, net als zijn gabbers John Veldman en Paul Nortan. Ook zij dragen littekens van de ramp. Veldman verloor zijn broer Elfried, Nortan ontving ook een uitnodiging, maar bleef thuis om bij de geboorte van zijn dochter te zijn. 'Ik ben zo dankbaar dat hij niet in het vliegtuig zat', zegt Lens, destijds voetballer van Fortuna Sittard.

De jaren zijn voorbij gevlogen. Lens revalideerde, maar voetbal zat er niet meer in. Hij stichtte een gezin, zette een spelersmakelaarsbureau op. En ineens was hij vijftig. Nooit kreeg de tijd vat op zijn herinneringen of de pijn van het gemis. 'Die voel ik nog. Ik vraag me vaak af: wat zou er geworden zijn van die gasten? Van hun leven en carrière. Andy Scharmin was een groot talent. Hij kon met Jong Oranje naar het toernooi in Toulon, maar koos voor Suriname omdat zijn moeder er lang niet was geweest. Florian Vijent. Lloyd Doesburg. Jerry Haatrecht. Fredje Patrick. Fredje was als een broertje voor me. Ik zie 'm nog zo voor me.'

Rij 13
Hij voelt nog hoe hij zich verheugde op het uitje met het Kleurrijk Elftal en het weerzien met zijn broer Imro. Hij was net terug van vakantie in Portugal met zijn jeugdliefde, landde om twee uur 's nachts op Schiphol en zou doorvliegen, maar de vertraging was enorm. 's Morgens vertrekken werd 's middags en daarna 's avonds. 'De hele dag vertraging, dat kon niet goed zijn. Ik had er een slecht gevoel bij. En ik zat op rij 13! Ik herinner me dat iedereen vrolijk was. Zet voetballers bij elkaar en het is lachen, gieren, brullen. Dan haal je gekkigheid uit. Ik weet nog dat we op Schiphol Edu (Nandlal) in een rolstoel rondreden. Beetje racen. Humor. Niet wetende dat hij een dag later zwaargewond zou raken en echt in een rolstoel zou komen.'

Pas in de avonduren zet de Anthony Nesty, vernoemd naar de Surinaamse zwemmer, koers naar Zuid-Amerika. Sommige spelers kaarten, leden van muziekband de Draver Boys halen hun instrumenten tevoorschijn. 'Ik was moe. Ben in slaap gevallen en werd wakker toen we gingen landen. Op dat moment ging het mis.'

Landingsbaan
Het vliegtuig komt ver onder de minimale aanvlieghoogte. 'Ik deed mijn ogen open, zag de landingsbaan en deed ze weer dicht. 'We gaan landen', hoorde ik iemand zeggen. En een ander: 'Maar ik zie nergens een landingsbaan'. En daarna volgde een opmerking die ik nooit meer vergeet. 'De landingsbaan is daarboven', zei iemand. Ik voelde het vliegtuig weer optrekken en daarna die klap, en vervolgens het geschreeuw.'

Het toestel heeft de bomen geraakt en crasht. Lens blijkt uit het vliegtuig geslingerd, net als Edu Nandlal (van Vitesse) en Radjin de Haan (van Telstar), de twee andere overlevende voetballers. Hij denkt dat hij moet voetballen als hij bijkomt op een brancard. 'Maar ik was niet in een stadion, niet in een stad, ik was ergens waar ik niet hoorde.'

Met een helikopter wordt hij naar het ziekenhuis gebracht, waar hem een dag later het tragische nieuws wordt verteld dat de meeste inzittenden de crash niet hebben overleefd. Ruben Kogeldans, Andy Scharmin. Steve van Dorpel, die De Parel van de Bijlmer werd genoemd, Fredje Patrick, zijn grootste vriend, ze zijn er niet meer. 'Toen kwamen de tranen, ik heb gehuild, gehuild.'

poll

Wat was het mooiste moment van Nederland-Frankrijk?

Wat was het mooiste moment van Nederland-Frankrijk?

  • De lach van Frenkie (21%)
  • De Panenka van Memphis (23%)
  • De Ligt heeft maling aan Mbappé (20%)
  • Het jasje van de captain (24%)
  • De wraak van Wijnaldum (12%)
10554 stemmen