Volledig scherm

Even zweef ik, als held Jan van Beveren me passeert

Volledig scherm
 En warempel, ineens zie ik hem. Terwijl hij wordt ondersteund door een fysiotherapeut – of clubarts - loopt Van Beveren en tikje strompelend recht op me af. Ik kijk om me heen. Hij moet mij toch niet hebben...  
Volledig scherm

Alsof het leven in de jaren zeventig uit grijstinten bestond. De kolos van de Galgenwaard was nog een winderige open 'bak'. Regen had vrij spel. Hooligans ook. Het was guur die zondag, Het moet een herfstdag geweest zijn.

Ik was een jaar of twaalf en idolaat van hem. Soms zag ik hem op oude foto's of tv-beelden zweven naar de bovenhoek. Dan genoot ik intens. Zelfs als Cees van Kooten de bal stijf in de kruising joeg, zoals ooit bij Go Ahead Eagles - PSV, ging het me om die zweefduik van Jan van Beveren.

Pure techniek. Zonder opsmuk. Heel anders dan Sepp Maier, die zo'n lelijke, bizar grote keepersbroek droeg. Met een tint roze erin, kan ik me herinneren. Bah. Alsof je daar talent aan kon ontlenen. Nee, dan Van Beveren. Die had klasse, die had stijl.

En toen was daar ineens, als zo'n gekke verrassing van mijn vader, die middag in Galgenwaard. FC Utrecht kolkte. PSV kwam op bezoek. Dat was wat voor mijn vader, die natuur- en wiskunde als sport had. Zijn zoon een 'hele' lange middag meenemen van Leusden naar Utrecht... Hij hield ongelooflijk veel van me. Mijn vader had, ik herinner me dat nog goed, zijn laarzen aan. Ongetwijfeld na een ochtendje tuinieren. Hij had veel bekijks.

Verder keek ik alleen naar Jan. Even maar. De uitslag ben ik vergeten. Op mijn netvlies staat alleen zijn aftocht. Voortijdig. En snel. Met een blessure. Nu zou je binnen een paar minuten de eerste tweets op je smartphone hebben. 'Van Beveren scheurt hamstring'. Of zoiets. Maar Jan dook de catacomben van Galgenwaard in en ik dacht hem nooit meer te zien. Weg was-ie, als in een flits, en voor ik live goed en wel van hem had kunnen genieten. Een afknapper.

Na de wedstrijd stromen we met de meute als een menselijke rivier de trap af van Galgenwaard, richting het Utrechtse Stadionplein. En warempel, ineens zie ik hem. Terwijl hij wordt ondersteund door een fysiotherapeut - of clubarts - loopt Van Beveren een tikje strompelend recht op me af.

Ik kijk om me heen. Hij moet mij toch niet hebben... Voor ik weet is hij op twintig centimeter langs me heen 'geschoven', tegen de stroom in. Pap, dat was hem! Even zweef ik, zoals mijn held, Jan van Beveren.
(Mark Caldenhoven)

In de rubriek 'FC Ongeregeld' kijkt de sportredactie van AD.nl met een eigen blik naar opvallende momenten in de sportwereld.