Jan Peters (1953) legt aan voor zijn penalty.
Volledig scherm
Jan Peters (1953) legt aan voor zijn penalty. © Screenshot / AD

Het verhaal van Jan Peters, Jan Peters en de interland tegen Argentinië

Elke dag belichten we een historisch sportmoment van dezelfde datum. Vandaag 22 mei 1979: Jan Peters en Jan Peters in Oranje.

Jan Peters werd geboren in 1953. Zijn leven is geen vrolijk verhaal. Als kind was hij aan een rolstoel gekluisterd wegens een ernstige vorm van reuma, en in zijn puberjaren ontdekte hij dat zijn moeder zijn moeder niet was. Jan Peters ging voetballen, hij had een neus voor de goal en beleefde mooie jaren bij FC Den Bosch en Feyenoord. Daarna trok de spits de wereld over, langs clubs in België, Spanje, Portugal en Hongkong. Zes jaar geleden overkwam Jan Peters het allerergste, toen zijn dochter uit het leven stapte.

Jan Peters werd geboren in 1954. Zijn levensloop stemt vrolijker. In de jaren zeventig was hij een gewaardeerde, solide middenvelder in de eredivisie, eerst bij NEC en later bij AZ. Hij schopte het tot 31 interlands, maar ontbrak op de beroemde WK’s van 1974 en 1978. Op het EK van 1976 was Jan Peters wel van de partij. Zijn bijnaam was ‘Jantje Breed’, en dat was niet omdat Jantje zoveel steekballen gaf.

Op 22 mei 1979 stonden Jan Peters en Jan Peters samen in Bern op het veld tijdens een interland tegen Argentinië. Een unicum. Het was een vriendschappelijk duel, een potje ter ere van het 75-jarig bestaan van de FIFA. Maar omdat het na 90 minuten 0-0 stond, en de wereldvoetbalbond toch wel graag een winnaar wilde zien, moest een penaltyreeks de beslissing brengen. Argentinië won. Beide Jannen Peters misten.

Jan Peters (1953).
Volledig scherm
Jan Peters (1953). © Marco De Swart
Jan Peters (1954).
Volledig scherm
Jan Peters (1954). © BSR/SOCCRATES
  1. Podcast | Rene Kuijs wil door álle straten van Rotterdam hardlopen
    De Pacer

    Podcast | Rene Kuijs wil door álle straten van Rotterdam hardlopen

    Rotterdam telt 4000 straten en Rene Kuijs heeft zich ten doel gesteld om door al die straten te gaan hardlopen. Om zich al lopend de stad eigen te maken, om de gesprekken met de inwoners die het oplevert wanneer hij weer ergens met zijn kaart in de hand de route uit staat te stippelen. Hij kijkt om zich heen en neemt de omgeving in zich op. In de nieuwe aflevering van De Pacer spreekt hij over zijn Every Single Street-project.