Twee broertjes Boerebach, verenigd in de dood. Hoe overleef je zulk verlies?

Volledig scherm
Renate Verhoofstad is columniste van AD Sportwereld.
 
Michel Boerebach, tegenwoordig assistent-trainer bij Go Ahead Eagles, wil nu nog maar één ding: de herinnering aan zijn twee jongens levend houden. Daarom draagt de kinderboererij in Emmeloord de naam van Sven, die dol op dieren was. En in Lelystad wordt elk voorjaar het Lesley Boerebach-toernooi georganiseerd: een jeugdtoernooi met afvaardigingen van AZ, Ajax, FC Utrecht, Roda JC, PSV en Sparta en tot groot genoegen van vader Boerebach zegde ook Feyenoord deze week medewerking voor volgend jaar toe.
Renate Verhoofstad

Mijn dochter was deze week jarig. Ze werd vijf. En wij maar zingen. Happy Birthday to you, Lang zal ze Leven, de hele rataplan. En zij maar vrolijk cadeautjes uitpakken: een trekharmonica, een duikbril en een snorkel. En kaarsjes uitblazen natuurlijk, terwijl ik terugdacht aan de middeleeuwse toestanden in het ziekenhuis van Lido di Camaiore - voor het betere duw- en trekwerk - en aan het moment dat een Italiaanse dokter bovenop mijn buik besloot te springen, waardoor mijn dochter met een soort oerknal ter wereld kwam. En nog het meest op een murw gebeukte bokser leek, volledig knock-out, met twee dichtgeslagen ogen. Maar gelukkig bleek ze kerngezond.

Vijf jaar later is de roze garnaal van toen, uitgegroeid tot een uit de kluiten gewassen kleuter vol levenslust, die hockeyt bij de ieniemini's, zwemt en op vioolles zit. De toekomst lonkt, de wereld ligt aan haar voeten en de ultieme droom is om ooit prinses te worden. Of Ranomi Kromowidjojo.

Zoals Lesley Boerebach ooit droomde van een carrière als profvoetballer bij Feyenoord. En waarom eigenlijk ook niet? Het zoontje van oud-voetballer Michel was een talentvolle nummer 10 in de D1 van SV Lelystad, met een schitterende pass in de benen. Had tactisch vernuft en kon ballen vol op zijn pantoffel nemen, zoals vader Michel ooit bij Go Ahead Eagles, Roda JC en PSV deed. Ook voor Lesley lonkte de toekomst, lag de wereld aan zijn voeten. Totdat zijn jongensdroom op 22 juli 2003 bruut aan gruzelementen werd gereden. Doordat een automobilist in de buurt van Dronten tussen twee trekkers de weg over wilde steken en de BMW waarin Lesley en zijn twee jaar jongere broertje Sven zaten, frontaal op de tweede trekker botste, met fatale gevolgen. Weggerukt uit het leven, zomaar. Twee broertjes, verenigd in de dood.

Hoe overleef je zulk verlies? Hoe hou je jezelf overeind? En waar haal je uiteindelijk de moed vandaan om dóór te gaan? Schrijven bleek te werken. Met het aangrijpende boek 'Nooit meer zaterdag' richtte de vader een monument op voor zijn twee zonen. En datzelfde geldt voor 'Zelfspo(r)t', een verzameling columns die Boerebach voor de Stentor schreef en voor de website van Twente Sport. 'De jongens zijn nooit uit zijn gedachten, maar zijn schrijfsels hebben aan toegankelijkheid gewonnen', schrijft Hugo Borst in het nawoord van het vorig jaar verschenen boek. En: 'De voetballer is schrijver geworden. En wie schrijft vergeet de tijd, wie schrijft zoekt zichzelf, schept orde in zijn hoofd, en vindt zichzelf tenslotte'.

Michel Boerebach, tegenwoordig assistent-trainer bij Go Ahead Eagles, wil nu nog maar één ding: de herinnering aan zijn twee jongens levend houden. Daarom draagt de kinderboererij in Emmeloord de naam van Sven, die dol op dieren was. En in Lelystad wordt elk voorjaar het Lesley Boerebach-toernooi georganiseerd: een jeugdtoernooi met afvaardigingen van AZ, Ajax, FC Utrecht, Roda JC, PSV en Sparta en tot groot genoegen van vader Boerebach zegde ook Feyenoord deze week medewerking voor volgend jaar toe. Ik zie Lesley op een wolkje al zitten glimmen van trots. En datzelfde geldt vermoedelijk voor Sven, de jongste zoon die gisteren negentien jaar zou zijn geworden, maar zijn verjaardag niet meer kan vieren. En voor altijd de benjamin van de familie Boerebach blijft.