Volledig scherm
PREMIUM
© AD

Verhaal Pantani is om te janken

ColumnAD-columnist Thijs Zonneveld verbaast zich over het eerbetoon aan Marco Pantani. 'Als je hem vereert, waarom dan niet ook Riccardo Ricco? Of Danilo Di Luca? Of Lance Armstrong?'

Quote

Hij belandde in een negatieve spiraal die eindigde met zijn dood in een hotelkamer

Marco. Marco. Marco. Marco. Marco. Marco. Marco. Marco. Marco. Marco. Marco. Marco. Marco, Marco, overal Marco. Marco op tv. Marco in de krant. Marco op het asfalt. De Italianen konden over niemand anders praten dan Marco.

Dat er afgelopen zaterdag ook nog een uitslag werd opgemaakt was van secundair belang. De rit naar Oropa was allereerst en vooral een eerbetoon aan de artiest Marco Pantani. De organisatie van de Giro wilde dat we met z'n allen kaarsjes voor hem op staken en liefdevol mijmerden over die keer dat hij op de klim naar Oropa een heel peloton voor schut zette. Marco, o Marco. Wat was je goed.

Ik trok het slecht.

Toen Pantani in 1999 op Oropa won zat hij tjokvol verboden middelen. Een paar dagen na die overwinning werd hij uit de Giro d'Italia gehaald vanwege een te hoog hematocrietgehalte. Dat was geen toeval: uit verschillende bloedtesten bleek dat hij regelmatig rond de zestig procent schommelde (bron: The Death of Marco Pantani - lezen!). Zijn uitsluiting uit de Giro was achteraf het begin van het einde: hij belandde in een negatieve spiraal die eindigde met zijn dood in 2004 in een hotelkamer in Rimini. Met een overdosis. Alleen. Op Valentijnsdag. Hij werd slechts 34 jaar.

Het verhaal van Pantani is intens verdrietig. Het staat bol van de dope en de drugs, van de eenzaamheid, van het wijzen naar anderen. Hij is een exponent van zijn generatie. Ja, hij had veel talent en klasse. Maar hij was ook zo'n belachelijk goede klimmer omdat hij heel, heel ver durfde te gaan met doping.

Er waren veel meer renners die doping gebruikten in zijn tijd. En ergens kan ik ze ook nog begrijpen: zonder dope deed je vaak voor spek en bonen mee. Maar wat mij betreft vallen dopinggebruikers in twee categorieën uiteen: zij die bekennen en hun verantwoordelijkheid voor hun daden nemen, en zij die blijven liegen. Pantani behoorde tot de laatste categorie. Als je hem vereert, waarom dan niet ook Riccardo Ricco? Of Danilo Di Luca? Of Lance Armstrong? Is het omdat hij veel fans had? Omdat hij dood is? Of is het alleen maar hypocrisie?
 
Een eerbetoon aan Pantani is precies het verkeerde signaal. Hoe kun je doping in het huidige wielrennen bestrijden als je doping van een aantal jaar geleden verheerlijkt? Hoe kun je Stefano Pirazzi (zijn idool: Marco Pantani) vanwege doping uit de Giro halen terwijl je de donkere kant van Pantani verzwijgt?

Er is heel weinig moois of heroïsch aan Pantani's overwinning op Oropa. Het lijkt me geen verkeerd idee om erbij stil te staan, maar doe het dan écht. Vertel het werkelijke verhaal. Over een renner die bezweek onder de druk, die zichzelf kapot maakte en die stierf in eenzaamheid.

Pantani's verhaal is niet om te vieren. Het is om te janken.