Volledig scherm
© anp

Voetbal en doping, gevangen in oude cirkelredenering

Volledig scherm
© AD
Quote

De huidige trainers van Ajax én Jong Ajax (Frank de Boer en Jaap Stam) werden betrapt op nandrolon.

Thijs Zonneveld

Er stond donderdag een rekensommetje in het AD. Het ging over de kans dat een voetballer in Nederland wordt gecontroleerd op doping. De uitkomst: ongeveer eens in de zes jaar. De kans dat je als voetballer op doping wordt getest is dus bij benadering net zo groot als de kans dat er vandaag een tonijn in een bloemetjesjurk bij je op de stoep staat. Méér controleren hoeft niet, vindt de Nederlandse Dopingautoriteit. Want er worden niet veel voetballers betrapt.  

Zoiets noemen we een cirkelredenering. Als je niet zoekt, dan vind je ook niks.  

Het is symptomatisch voor de manier hoe er over voetbal in doping wordt gedacht. Door anti-dopinginstanties, door fans en door media. Voetballers zouden zogenaamd niets hebben aan doping, omdat het een technische sport is. Maar dat is natuurlijk lulkoek. In het hedendaagse voetbal draait het niet alleen om hakjes en driehoekjes, maar ook om uithoudingsvermogen, kracht en snelheid. Je kunt als voetballer anabolen en groeihormoon gebruiken om meer spiermassa te kweken, testosteron om sneller te herstellen tussen de wedstrijden en epo om in de negentigste minuut nog een keer een sprint van het ene strafschopgebied naar het andere te trekken.  

Ik snap eerlijk gezegd ook niet waar het beeld vandaan komt dat voetbal geen dopingcultuur zou kennen. De geschiedenis zegt iets anders. Duits onderzoek heeft uitgewezen dat voetbalteams in de jaren '60, '70 en '80 stijf stonden van de amfetaminen, Eufemiano Fuentes (de dopingarts die gepakt werd bij Operación Puerto) zegt dat het hele Spaanse voetbal op z'n gat ligt als hij ooit zijn mond open doet, op het trainingscomplex van Juventus werden halverwege de jaren negentig grote hoeveelheden epo, testosteron en groeihormoon aangetroffen. De beste voetballer van de wereld - Messi - werd door zijn club naar een acceptabele lengte opgepompt met groeihormoon, de huidige trainers van Ajax én Jong Ajax (Frank de Boer en Jaap Stam) werden betrapt op nandrolon en de afgelopen jaren is een pelotonnetje Russische spelers betrapt. Zinedine Zidane pochte als voetballer op feestjes dat hij zijn bloed eens in de zoveel tijd liet verversen in een Zwitserse kliniek: in andere sporten heet dat gewoon een bloedtransfusie.  

Afgelopen weekend publiceerde de Sunday Times een undercoverreportage over een Londense arts. Die had zich tegen vermomde journalisten laten ontvallen dat hij - onder meer - talloze voetballers zou hebben gedrogeerd. Zijn uitspraken zijn niet te staven aangezien verder bewijs (voorlopig) ontbreekt. Maar dat wil niet zeggen dat ze per definitie onjuist zijn. Het kán in ieder geval makkelijk: ook in de Premier League wordt zelden gecontroleerd.

Over wielrennen wordt vaak gezegd dat er een omertà heerst, een klamme deken van massaal zwijgen waaronder de dopingcultuur schimmelt. Maar in het wielrennen, zeker het hedendaagse, ligt bijna alles meteen op straat. Positieve testen, geruchten, beschuldigingen, bloedwaardes: er wordt continu over gesproken en gespeculeerd. Bij voetbal is dat compleet andersom: niemand heeft het er in het openbaar over. Trainers niet, spelers niet, fans niet, journalisten niet.   

Dat zou je naïviteit kunnen noemen, maar ook gewoon omertà.

Live Voetbal

home logo APOEL NicosiaAPN
21:00
AjaxAJA
away logo