Volledig scherm
© AD Sportwereld

Wat een sport. Wat een team. Wat een vrouwen

Volledig scherm
© AD Sportwereld
Quote

We zagen goochel­truc­jes van balvirtuo­ze hoekspeel­sters, van wie we tot een week geleden het bestaan niet kenden

We dachten: handbal, dat is niks voor ons Nederlanders. En dus keken we er nooit naar. Nou ja, bijna nooit. Handbal, dat was die sport die heel af en toe een keer langs kwam bij Studio Sport, ergens na het driebanden en zijspancrossen met de gebroeders Willemsen. Meer dan een anderhalve minuut durende samenvatting van V & L (Vlug en Lenig - nee, die naam verzin ik niet) tegen E & O (Emmen en Omstreken - nee, die ook niet) kregen we van handbal niet mee.

We wisten niet wat we misten.

De afgelopen twee weken speelden de Nederlandse handbalvrouwen op het WK in Denemarken. En wij keken. Eerst met een kwart oog, toen met een half oog, toen met twee ogen, en daarna met open mond.

Verbaasd en verwonderd zagen we hoe het Nederlands team tegenstander na tegenstander oprolde. We zagen dat ze de ballen zo hard de touwen injoegen dat het net jankte. We zagen dat ze beuken kregen, en uitdeelden - het was soms net vrij worstelen met een bal. We zagen hoe keepster Tess Wester met elke wedstrijd groter, katachtiger en onpasseerbaarder werd. We zagen goocheltrucjes van balvirtuoze hoekspeelsters, van wie we tot een week geleden het bestaan niet kenden. We zagen hoe onverstoorbaar en stoïcijns coach Henk Groener langs de kant van het veld stond - zelfs in de laatste minuten van bloedstollende potjes was het net alsof hij op zondagmorgen naar de eendjes in de dorpsvijver keek.

Wat opviel was de intensiteit waarmee de Nederlandse vrouwen elke wedstrijd speelden: niemand gaf op, niemand vergat als een malle terug te rennen naar eigen helft om te verdedigen na een doelpunt of een afgeslagen aanval (kom daar eens om bij een willekeurige Nederlandse voetbalploeg). De energie van het team was besmettelijk: voordat we er erg in hadden zaten we zelf ook te stuiteren voor de tv.

Maar wat het meest van alles opviel was het plezier dat er vanaf spatte: elk doelpunt werd gevierd als een medaille, geen speelster zeek tegen de scheidsrechter, niemand maakte gebaren van teleurstelling naar een teamgenoot vanwege een verkeerde pass. Iedereen, van topscoorsters tot reservespeelsters, van fysio tot hoofdcoach, vierde de gewonnen wedstrijden mee. Zelfs Jack van Gelder mocht meedoen - Estavana Polman die in je armen springt, dat is potverdrie nog iets anders dan Wesley Sneijder op je schoot.

Tien jaar lang werkten de vrouwen van het Nederlands handbalteam in de schaduw aan een team met vuur, passie, plezier, kunde en de lef om een onhaalbaar geachte droom na te jagen. Er stond in Denemarken een ploeg met een gezamenlijke missie: winnen. En wij mochten de afgelopen weken naar ze kijken. Mazzelaars die we zijn.

Wat een sport. Wat een team. Wat een vrouwen.

We zijn verliefd.

Live Voetbal

home logo AjaxAJA
45'
0-1
Valencia CFVAL
away logo
home logo ChelseaCHE
RUST
2-0
Lille OSCLIL
away logo