Ik schaam me soms voor mijn land

ColumnKan je je die tijd nog herinneren dat wanneer je een Amerikaanse toerist in Europa tegenkwam, diegene zich onmiddellijk verontschuldigde voor zijn of haar land? Ten tijde van Bush was dat het steevast het eerste gespreksonderwerp met nieuwsgierige globetrotters. De afgelopen tijd voel ik me zo'n Amerikaanse toerist.

Volledig scherm
© Q-Music

Leg het maar uit.

De casus Zwarte Piet, ons asielzoekersbeleid, Marine le Pen de nieuwe BFF van Wilders. Net nu de herfst is ingevallen, een grijze sluier ons land en mijn gemoed bedekt, is daar tyfoon Haiyan. Verschrikkelijk. Dat beetje wat die mensen hadden werd meegenomen door natuurgeweld. Simon, die van Nick, riep op om te helpen. Gewoon, een gemeend medeleven, geen sommatie, slechts de vraag geld te geven wanneer het gemist kan worden. Vervolgens wordt er lukraak op de man geschoten. Ik moest lachen om de opstapeling van cliches in de reacties, maar huilen was gepaster geweest.  

Maandag is iets van die schaamte en cynisme van me afgevallen. Ik had de discutabele eer om in het BN-er telefoonpanel van Giro 555 plaats te nemen. Ik ben geen BN-er, eerder een B-ster. Of een zeester. Maar goed, ik kon iets doen, net als mijn collega's van Q-music. Ik gniffelde wel om het mediacircus en het plastic hier en daar, maar het doel heiligt de middelen. De mensen die ik aan de telefoon kreeg waren stuk voor stuk zo oprecht, zo gul. Ieder binnen de eigen context.

Een mevrouw die een 14-jarige Filipijnse kleinzoon heeft en voor elk jaar een tientje wilde storten. Iemand die zich verontschuldigde voor het feit dat-ie maar 5 euro gaf, maar hij had slechts een A.O.W. Een dame die het astronomische bedrag van 400 euro wilde doneren. Waarom? Nou, dan lieten ze die kerstcadeau's maar even zitten dit jaar. Nuchter sprak ze dat het met ons rare landje ook nog wel een keer mis zal gaan, met al die meters onder de zeespiegel. En dat ze hoopte dat mensen uit andere landen ons dan ook zouden helpen.

Het belangrijkste is dat de mensen in de Filipijnen worden geholpen, eten en een dak boven hun hoofd krijgen. Een futiele, persoonlijke bijkomstigheid is dat al die mensen die ik aan de telefoon heb gehad mij nu al de herfst hebben doorgeholpen.

Groet, Eva