Volledig scherm
© Bethesda Softworks

Prey: griezelen in de ruimte

GAME RECENSIEIn de ruimte kan niemand je horen gillen. Behalve die buitenaardse gedrochten die het in Prey op je hebben voorzien. En gillen doe je absoluut.

PlayStation, Xbox en Windows

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    Prey

In de geschiedenisboekjes van first person shooters vormt Prey uit 2006 niet meer dan een curieuze voetnoot, mede dankzij de onvergetelijke openingsscène in een indianenreservaat. Daar heb je net twee rednecks alle hoeken van de kroeg laten zien, als opeens het dak wordt losgerukt en jij samen met de andere stamgasten door een UFO wordt opgeslurpt. Prey werd geen bestseller, maar ontpopte zich wel tot een cultfenomeen waarvan het moeizame vervolg stiekem interessanter was dan het spel zelf. Al een paar maanden na de release werd een vervolg aangekondigd, maar Prey 2 ging na vijf lange ontwikkelingsjaren  linea recta in de prullenmand. Een nieuwe gamestudio, Arkane (van de puike Dishonered-reeks) besloot liever van voor af aan, bij nul dus, te beginnen.

De nieuwe Prey heeft weinig van doen met de Prey van elf jaar geleden, op de titel, buitenaardse monsters en een moersleutel als eerste beschikbare wapen na. Plus een listige beginscène, die je ook ditmaal prachtig op het verkeerde been zet. De 2017-versie kijkt liever de kunst af bij andere, meer legendarische shooters. De geest van titels als BioShock, Half-life, Dead Space en Deus Ex is zicht- en voelbaar in deze reboot. De lat ligt daarmee torenhoog, maar ondanks de onmiskenbare invloeden kan Prey op eigen benen staan én zich meten met zijn roemruchte voorgangers.

Tekst gaat verder onder de foto.

Volledig scherm
© Bethesda Softworks
Quote

Bij elke confronta­tie zit de schrik er sowieso goed in, omdat je continue óf te zwakke wapens hebt óf een schrijnend tekort aan munitie

Anton Damen

Schrikmoment
De hoofdrolspeler is Morgan Yu, en dat is afhankelijk van je keuze een doortastende dame of een heer. Maar stiekem eist Talos 1, een kolosaal ruimtestation dat halverwege de Aarde en de Maan is geparkeerd, de echte hoofdrol op. Het is een open world-setting die uitnodigt om alle hoeken en gaten te verkennen (en zelfs via de luchtsluis kleine ruimtewandelingen mogelijk maakt) maar die tegelijkertijd ook weer niet zo uitgestrekt is dat je hopeloos verdwaalt.

Talos 1 is compleet uitgestorven - als we voor het gemak de buitenaardse mormels niet meerekenen. Eéntje zorgt keer op keer voor een uitermate effectief schrikmoment, want de Mimic camoufleert zich bij voorkeur als een gebruiksvoorwerp als koffiemok om totaal onverwacht zijn echte gelaat (een griezig grote spin) te tonen. Bij elke confrontatie zit de schrik er sowieso goed in, omdat je continue óf te zwakke wapens hebt óf een schrijnend tekort aan munitie. En meestal beide.

Tekst gaat verder onder de foto.

Volledig scherm
© Bethesda Softworks

Pittig
Zelfs op standje 'normaal' is Prey enorm pittig en dwingt je daardoor om tactisch en behoedzaam te spelen, alternatieve routes uit te vogelen met minder close encounters en vooral: om de haverklap te saven. Gaandeweg vergaar je zeldzaam materiaal om je eigen capaciteiten en krachten te upgraden, maar dat zorgt voor een aardige dilemma's. Schroef je je incasseringsvermogen op, of is het opportuner als je computers kunt hacken of wapens kunt verbeteren? En kies je voor de zogenaamd gemakkelijke weg, of zou er zich iets waardevols achter die gesloten deur bevinden? In Prey val je zo al ten prooi aan je eigen keuzestress.