Roger Federer schreeuwt het uit na het winnende punt
Volledig scherm
Roger Federer schreeuwt het uit na het winnende punt © AP

‘Die betoverende vijfde set. Mijn hart zat in mijn keel’

Het favoriete sportmoment van...De verslaggevers van AD Sportwereld belichten om de dag hun eigen favoriete sportmoment aller tijden, bekeken door een persoonlijke bril. In deel 10: Rik Spekenbrink over de magistrale Australian Open-titel van Roger Federer in 2017.

Net even geteld, het waren er 332. In de vriendengroepsapp werden op 29 januari 2017 niet minder dan 332 berichten gestuurd tijdens de Australian Open-finale tussen Roger Federer en Rafael Nadal. Om die magnifieke tennispartij nog eens te herbeleven ben ik ze eens rustig terug gaan lezen. Want de samenvatting op YouTube kan ik dromen, al komt het punt op 4-3 en deuce in de vijfde set nog vaak voorbij. Hét moment van de wedstrijd, hier voel je dat Federer het gaat flikken.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik mijn sportidool met enige regelmaat van dichtbij mag zien spelen. Beter nog dan op tv zie je naast de baan waarom hij de beste tennisser aller tijden is (die discussie gaan we niet voeren, toch?). De herkomst van mijn Federer-fascinatie heb ik al eens opgetikt; die voert terug naar 1999, toen ik hem in Ahoy aanzag voor een ballenjongen. Een ventje van 17 met onder zijn pet een coupe soleil won er bijna van Kafelnikov en stal mijn hart. Je hoeft geen tenniskenner te zijn om te zien dat de man iets speciaals heeft. Die gracieuze speelstijl, de enkelhandige backhand, de ‘handjes’ aan het net, het gevoel voor de bal. Dat iemand dat niet (h)erkent, daar kan ik met de pet niet bij. Van alle tennisliefhebbers die ik ken, zijn er welgeteld drie met een voorkeur voor Rafael Nadal. Ze heten alle drie Martijn en ik ben bang dat ze niet meer te redden zijn.

Volledig scherm
© Getty Images

Normaal blijven

Het gaat me trouwens niet alleen om het spel van Federer. Ik heb een zwak voor topsporters die er ondanks alle roem en vele miljoenen in slagen normaal te blijven. Of in ieder geval redelijk normaal. Misschien wel het beste bewijs dat Federer tot die buitencategorie behoort zijn diens persconferenties, waarvan ik er tientallen bijwoonde. Een Amerikaanse collega maakt er geregeld een sport van om aan de hand van de transcripties te berekenen uit hoeveel woorden de antwoorden van de tennissers gemiddeld bestaan. Serena Williams komt zelden boven de 50, Federer gaat altijd van 300 tot 600. Hoe idioot de vragen ook zijn, Federer komt met een intelligent en bruikbaar antwoord, elke keer weer. Zoals ook het feit telt dat hij in 1513 partijen niet één keer heeft opgegeven. Het is zijn eer te na. Een gentleman, zowel op als buiten de baan.

Jaren na die kennismaking in Rotterdam werd het onderdeel van mijn werk om naar Federer te kijken. Rond het Davis Cup-duel Zwitserland-Nederland bezocht ik in Basel zijn eerste tennisvereniging, Old Boys. Jeugdtrainer Madeleine beschreef de kleine Roger als een ‘Lausbub’, een belhamel. Ze vertelde hoe het ventje van 8 na het slaan van een lob riep: ‘Met deze bal win ik Wimbledon’.

Jaren later zie ik Federer Wimbledon winnen (2017) en Wimbledon bijna winnen, verleden jaar.

Rafael Nadal feliciteert Roger Federer
Volledig scherm
Rafael Nadal feliciteert Roger Federer © AP

Goed, terug naar die zondag in 2017. Uitgerekend mijn favoriete sportmoment is er één waar ik zelf niet bij was. Ik volgde de partij vanuit Berlijn, waar ik eigenlijk geacht werd naar schaatsen te kijken. De eerste sets zag ik vanuit het hotel, in de auto liet ik me punt voor punt bijpraten door mijn collega op de bijrijderstoel, de vijfde set keek ik tijdens de 500 meter mannen in de Eisschnellaufhalle. Met de appjes bij de hand kan ik de emoties van toen moeiteloos oproepen.

Eerst is er de ergernis, als Nadal al na een paar games treuzelt tussen de punten en games. ‘Geef hem daar nou gewoon een straf voor’. Al snel volgt de hoogmoed, als Federer de eerste set wint. ‘Ga maar douchen Rafa, Adiossssss’. Dan de ergernis, als Federer fouten gaat maken. ‘Hoeveel volleys gaat ie nog missen’. De euforie om de ‘breadstick’ (6-1) in set 3. Woede na de vierde set. En de angst dat het gedaan is, Federer die een vijfde set gaat winnen van Nadal?

En dan die betoverende vijfde set, met bijna na elk punt een appje... 12.44 uur: ‘Ik word gek’. 12.57: ‘Ik hou het niet meer’. 13.00: ‘Ik durf niet te kijken’. En dan, om 13.15: ‘Jaaaaaaaaaaaaaa’. ‘Mooier kan het niet’. ‘Hart in mijn keel’.

Een niet meer verwachte achttiende grand slam-titel. Door eindelijk de code te kraken tegen zijn grote rivaal. Alles klopte die dag. Federer won zijn eerste major in vijf jaar tijd en liet de sportwereld zien: ik ben er nog.

,,Tennis is een misdadige sport”, zegt Federer in zijn speech. ,,Een gelijkspel bestaat niet, maar ik zou er vandaag voor hebben getekend, met jou, Rafa.” Bij ieder ander zou ik hebben gedacht: tuurlijk joh. Maar Federer geloof ik blind.

Roger Federer
Volledig scherm
Roger Federer © EPA