Weemoedige muziek, waarvan zelfs André Rieu gaat snotteren

VideoVerslaggever Carl Houtkamp volgt de Australian Open, het eerste grote tennistoernooi van 2020, de komende weken op de voet. Regelmatig maakt hij vanuit de Australische miljoenenstad een blog. 

De dag voor de Australian Open wordt er uitsluitend getraind op Melbourne Park. Geen wedstrijden dus op deze zondag, maar dat is helemaal niet erg. Melbourne is een fascinerende stad, met een druk centrum waar je je ogen uitkijkt. En je oren voortdurend muziek van straatmuzikanten oppikken.

Van een oude morsige dikkerd die op een hoek van de straat met stokjes drumt op plastic vaten die hij ongetwijfeld bij het vuilnis vond. Tot een Aziatisch ogende spring-in-het-veld die met zijn viool, ondersteund door moderne draadloze apparatuur, een virtuoos geluid produceert waarvan zelfs Andrée Rieu (hier mateloos populair) zou gaan snotteren. Alsof de wind nu even niet de rook van de bosbranden meevoert, maar een onontkoombaar gevoel van weemoed.

Quote

Op de terugweg beveelt een andere vriendelij­ke man me ongevraagd een zeer beziens­waar­di­ge plek in de buurt aan.

Melbourne is oud en nieuw, positief en kleurrijk. Nog veel meer multiculti dan mijn Rotterdam. Vooral de oosterse invloeden zijn hier doordringend ‘gewoon’ geworden. Chinatown is een verrijking voor de stad, maar overal daarbuiten zie je ook nog noedeltentjes in overvloed. Met een zeer divers publiek. Het is eigen cultuur en integratie tegelijk, iedereen laat iedereen leven in deze metropool, waar zoveel voetgangers lachen.

Op de kathedraal van St. Paul, schuin tegenover het altijd indrukwekkende Flinders Street Station, waar sinds jaar en dag vele miljoenen buitenlanders de stad inkomen, zie ik een groot spandoek hangen met ‘Let’s fully welcome refugees’ (laten we vluchtelingen ten volle opvangen). Niet het landelijke beleid, integendeel, maar in deze stad wel synchroon met een opvallende gastvrijheid. Je maakt er snel vrienden.

Tijdens de heenrit, eerder in de week in één van de karakteristieke trams, heb ik een hartstikke leuk gesprek over honden met een Melburnian van middelbare leeftijd. En op de terugweg beveelt een andere vriendelijke man me ongevraagd een zeer bezienswaardige plek in de buurt van mijn hotel aan. Een heuvel in een mooi park, waarvandaan je de skyline zo goed kunt zien.

Zo ook in de taxi, een paar dagen later. Op de heenweg zit ik bij een geboren Griek in de wagen, een zeventiger die net als iedereen hier volstrekt sportgek is en zeker weet dat plaatselijke tennisheld Nick Kyrgios (ook Griekse roots) de Australian Open kan winnen. Als hij maar eens opgroeit. En op de terugweg is de chauffeur een geboren Ethiopiër, die een groot fan blijkt van… ‘onze’ wereldkampioene atletiek Sifan Hassan, ooit gevlucht uit zijn vaderland. Volop somt hij details op over haar succesvolle WK en als hij me na een kwartiertje afzet, is het afscheid hartelijk, en niet eens vanwege de fooi.

Volledig scherm
© EPA
Volledig scherm
© EPA