Volledig scherm
Een nacht op pad met Simone Berkelmans, taxichauffeur van Taxi Vermeer/ © Beeld Werkt

Van dronkenlappen tot Satudarah, een nacht op pad met taxichauffeur Simone: ‘Eng? Nee hoor, daar kreeg ik keiveel fooi van’

Za 15 feb: Van dronkaards, vrolijk stappubliek tot agressieve cokesnuivers. Al jaren draait Simone Berkelmans mee als taxichauffeur in nachtelijk Tilburg. Wat ze zoal tegenkomt? Tijd om een zaterdagnacht, van 23 tot 6 uur, mee te rijden. ,,Ik kijk nergens meer van op.”

,,De nacht rijden is niet voor iedereen weggelegd, zeker niet als vrouw zijnde. Maar ik vind het geweldig.” Tegenover de McDonalds in de Tilburgse binnenstad, lurkt Simone Berkelmans (44) aan een sigaret, kartonnen beker koffie in de hand. Het is tegen elf uur zaterdagavond en ze neemt als uitzondering een keer een niet betalende en schrijvende passagier mee. Mij dus. Om te laten zien wat ze zoal op een nacht tegenkomt. 

Al acht jaar rijdt ze nachtritten, samen met partner Hans Vermeer bestiert ze Taxi Vermeer. Na Taxi Korthout het grootste taxibedrijf van de stad.

‘Geweldig dit’

Quote

De dag erna zijn de daders gepakt toen ze het bij een andere chauffeur probeerden

Simone Berkelmans, taxichauffeur

Simone praat makkelijk, of zoals ze het zelf noemt: ze kwebbelt graag. Als ze lacht - dat doet ze snel - dan schatert ze. Een pittig type, niet bang aangelegd. 

Ja, het werk kan gevaarlijk zijn, vertelt Simone. Een paar weken geleden werd een collega nog beroofd. ,,Twee uur na het begin van zijn dienst, dan zit er nog geen fuck in de knip. De dag erna zijn de daders gepakt toen ze het bij een andere chauffeur probeerden.” Maar onveilig voelt ze zich niet. Allerminst: haar handtas staat naast haar stoel. Binnen handbereik van de passagiers achterin.

Iets na elven de eerste rit. Taxi Vermeer heeft deze werknacht - die voor Simone elf uur duurt - alle auto’s ingezet: vijf stuks. Het is altijd stressen op de drukke zaterdagnacht, al merken de passagiers daar niets van. Ze pikt Wim op bij Het Elfde Gebod, brengt hem naar huis. Borreltje op, het plenst buiten, vandaar. 

Dan vlamt Simone door naar homosauna Ibiza, waar een koppeltje instapt. Wederom vaste klanten. Waarom altijd Taxi Vermeer? ,,Omdat ze er altijd op de afgesproken tijd zijn”, zegt één van de twee mannen. Even later, als de taxi voor de deur stopt: ,,Hier gaan we er wél aan de voorkant in.” Simone en de mannen proesten het uit.

En weg zijn we. Naar Hofstede de Blaak, chefkok Ralph Blaakenburg (van Auberge) is er met een gezelschap uit eten geweest. Ze moeten naar Koolhoven. Eén van de passagiers wil weten of Simone zich ‘s nachts wel veilig voelt. Zulke vragen beantwoordt ze duizenden keren.

Stanleymes op het Piusplein

Volledig scherm
Simone Berkelmans in haar taxibus. © Beeld Werkt

Simone heeft inmiddels behoorlijk wat mensenkennis, vertelt ze. ,,De afgelopen acht jaar kwam het drie keer voor dat ik het niet vertrouwde. Dan neem ik ze gewoon niet mee.” In de taxi laat ze verbaal blijken dat ze de baas is. ,,Maar meestal kan ik het met een knipoog al oplossen. Weet je wat het is, mannelijke chauffeurs hebben een ego. Er is veel haantjesgedrag en daardoor loopt het soms uit de hand. Daar hebben vrouwelijk chauffeurs geen last van. Mijn dochter rijdt ook ‘s nachts, die doet het heel goed.”

Ja, zegt de passagier, maar fysiek ben je zwakker.... Simone vertelt over die ene keer dat ze zich echt bedreigd voelde. ,,Ik haalde mensen bij het ziekenhuis op, ze waren opgenomen voor een alcoholvergiftiging. De situatie werd bedreigend omdat ze een tientje hadden, maar veel verder wilden rijden. Haalde ‘ie een stanleymes uit zijn zak. Op het Piusplein heb ik alle lichten aangegooid, ben gaan claxonneren en met één been uit de auto gestapt. Binnen no time stonden drie collega’s bij me, eentje heeft ze meteen uit de auto gesleurd.” Ze lacht: ,,En dat tientje nog gepakt.”

Geen gordel

Quote

Een cokesnui­ver. Het ene moment vriende­lijk, het andere bijten ze onderhand je kop eraf

Simone Berkelmans

Het kan overal fout gaan hé, ook aan de kassa van de Albert-Heijn, meent Simone. Haar afschuwelijkste ervaring deed ze op toen ze net werkte. ,,Een cokesnuiver. Het ene moment vriendelijk, het andere bijten ze onderhand je kop eraf. Hij moest van Tilburg naar Breda.” Ze zet een Hans Teeuwen-stem op: ,,Ik heb oe betaald eh! Zo ging dat. En dan weer poeslief.” Door de stress reed ze twee boetes bij flitspalen. ,,Niemand flikt me ooit nog zo iets, nam ik me toen voor. En dat is nooit meer gebeurd.”

Met een druk op de knop kan ze Hans ook stiekem mee laten luisteren, net zo goed zit er een tracker aan boord. ,,Nederland is één van de weinige landen, we horen het ook van toeristen, waar de chauffeur je vraagt om voorin te komen zitten. Dan kunnen ze achter je rug geen mes trekken. Wij straattaxichauffeurs hoeven geen gordel om. Zodat ik meteen uit de auto kan, als er iets aan de hand is.”

De zatte Zotte Mulders

Volledig scherm
De Zotte Mulders zingen mee met hun zelfgemaakte lijflied. Radio vol open. © Bas Vermeer

Na Koolhoven stuurt ze de taxi naar café ‘t Uilennest, waar ze carnavalsvereniging De Zotte Mulders oppikt, die moeten naar thuishonk Oisterwijk. De groep past maar net in de taxibus. Goed in d’n olie, vrolijk. Of ze hun zelfgemaakte carnavalskraker keihard op mogen zetten? En nog een keer. Oorverdovend. Het is een lied - hoog meezinggehalte - dat de rest van de nacht als oorwurm blijft hangen.

Zijn er ook nachten dat ze geen zin heeft in zo veel tumult? ,,Als ik niet goed gehumeurd ben, kunnen dit soort dingen me er juist wel weer doorheen trekken. Lieve mensen. Als ik ziek ben en ik ga achter het stuur zitten, voel ik me meteen weer lekker. Tot ik stop en me weer zo ziek als een hond voel. Dat doet dit werk met me.”

Vorige leven

Grappig, want ze vond haar roeping acht jaar geleden pas. In haar ‘vorige leven’ was ze een succesvol ondernemer in vloeren. Het bedrijf liep samen met haar huwelijk op de klippen. Bij haar werkbegeleider - geen baan, wel drie kinderen - pakte ze een foldertje op waarin een oproep stond om taxichauffeur te worden. Een paar weken later reed ze voor Stationstaxi Tilburg. ,,Voor die tijd had ik nog nooit in een taxi gezeten.” Ze schiet in de lach: ,,Nee echt. Ik leefde een heel degelijk bestaan in de Reeshof. Heel burgerlijk. Nu ja, in Turkije heb ik ooit in een taxi gezeten, één keer.”

Bij Stationstaxi werd ze verliefd op Hans Vermeer. Of beter: andersom, zij was er nog niet aan toe. Samen begonnen ze eind 2016 hun eigen bedrijf. Ze was het beu om heel de tijd op straat te worden ‘geflikkerd’. Omdat ze haar geen vaste baan wilden geven, alleen tijdelijke dienstverbanden. ,,We dachten: we kopen één taxi. Dan kan ik overdag en Hans ‘s nachts rijden. Fout gedacht, want het was meteen veel drukker.” Drie weken later namen ze er al een auto bij, het jaar erop nog een auto en een extra personeelslid. En zo groeide het bedrijf.

Vrouw van de wereld

Bij een landgoed in Oisterwijk - het is bijna half 2, de Mulders zijn afgeleverd - pikt ze weer andere feestgangers op. Vervolgens naar Bet Kolen, een lallend groepje jeugd wegbrengen. Dan weer een rit van café Boulevard naar de Reeshof. En eentje van café Paris naar de Bosscheweg. Tegen drie uur zijn we in Haghorst om een feestganger op te pikken die naar Goirle wil. De jongen slaapt de helft van de rit. Moet door zijn vriendin uit de auto worden gepulkt. Simone lacht. ,,De andere taxichauffeurs willen hem niet meer rijden. Te brutaal. Bij mij gedraagt ‘ie zich.”

Zo achter het stuur zittend, lijkt ze een vrouw van de wereld. ,,Maar dat was ik niet. Acht jaar geleden was ik zó bleu, niet te geloven hoe onzeker ik toen was”, zegt de 44-jarige. ,,Bij Stationstaxi werd ik in het diepe geworpen, ze vroegen me om ‘s nachts te gaan rijden. Toen reed ik al meteen de vreemdste ritten, heb nergens nee op gezegd.” Een van de eerste ritten was vanaf het Satudarah-clubhuis. ,,Eng? Helemaal niet. Kreeg ik keiveel fooi van. Zo rolde ik in het nachtwerk.”

Ze bloeide op. ,,De eerste keer dat ik de kroeg in moest om een klant op te halen, dat was stoeptegels tellen. Ik keek de mensen echt niet aan. Verschrikkelijk onzeker. Na twee jaar rijden begon ik het zelfvertrouwen te krijgen dat een vrouw van mijn leeftijd nodig heeft.”

Rotte appels

Ze stopt weer bij de Mac aan het Piusplein. Het is tegen vijven, de taxistrook staat helemaal vol. ,,Kijk. Er komen steeds meer taxi’s bij, het aantal plaatsen hield al niet over”, zegt Simone. ,,Er staan ook nog gele kentekens tussen, mensen die hier niet mogen zijn.” Het is de reden waarom taxi’s nogal eens te hard over de cityring rijden. ,,Omdat er geen plek is, moeten wij constant de héle cityring rond. Ja, dan ga je na een tijdje wel gas geven. Weet je hoe frustrerend dat is? Je moet als ondernemer wel je brood kunnen verdienen.”

Quote

Ja, dan ga je na een tijdje wel gas geven. Weet je hoe frustre­rend dat is?

Simone Berkelmans

Er komt een taxikeurmerk aan - daar heeft Simone zich hard voor gemaakt - om de rotte appels eruit te halen. ,,Zodat het imago van de stad beter wordt. Een flink aantal chauffeurs is niet met de klant bezig, maar wil zo snel mogelijk de zakken vullen.”

Hans belt. Nog een laatste ritje: een klant wil naar Rotterdam. Ik kreun innerlijk, de vermoeidheid slaat toe. Simone maakt zich op om te vertrekken als Hans weer belt: een grapje, ze mag naar huis. Of ze niet moe is? ,,Moe ben ik pas als ik de taxi thuis heb afgezet, uitrust met een half glas rode wijn.”

In samenwerking met indebuurt Tilburg