Volledig scherm
Raymond Thiry. © ANP/Kippa

Acteur Raymond Thiry weigert rare seksscènes

Acteur Raymond Thiry brak bij het grote publiek door als meedogenloze moordenaar Luther in hitserie Penoza. Vanaf deze week is hij in de bioscoop te zien in de kwetsbare roadmovie A Long Story. Hij speelt hierin een weduwnaar die van Nederland naar Roemenië reist om een klein jongetje naar zijn moeder te brengen. Zes vragen aan de acteur.

Volledig scherm
© ANP Kippa

Naar Penoza kijken wekelijks een miljoen mensen. A Long Story is een kleine arthousefilm, die al blij moet zijn met een paar duizend bezoekers. Vind je dat jammer?
'Nee. Want als ik in een project stap, denk ik er nooit aan hoeveel mensen daar naar gaan kijken. Ik kan daar toch niets over voorspellen, het blijft ook voor mij een grote verrassing. Het is geweldig leuk dat Oorlogswinter en Penoza een miljoenenpubliek hebben bereikt. Maar dat maakt ze voor mij niet van meer waarde dan een film als Langer Licht of A Long Story, waar maar een paar duizend mensen van genieten.'

Kies je heel bewust voor bepaalde projecten, of pak je alles aan dat op je pad komt?
'Ik pak alles aan: als acteur heb je een winkeltje dat geld moet genereren. En ik heb niet de luxe om te gaan selecteren welke projecten ik wel of niet wil doen. Ik kijk wel altijd of er expliciete onbetamelijke seksscènes in een verhaal zitten: dat is voor mij wel een reden om een rol te weigeren. Onlangs las ik iets waarin twee mannen van mijn leeftijd seks hadden met een jong meisje. Dat vond ik niet zo fris. Ik zou dat zelf ook niet doen: iets moet voor mij wel voorstelbaar blijven.'

In Penoza schoot je een van de hoofdpersonages dood voor de ogen van zijn kind. Is dat wel voorstelbaar?
'Ik kan mij een situatie voorstellen waarin ik dat zou moeten doen, bijvoorbeeld in een oorlog. Ik ambieer het niet, en ik hoop oprecht dat ik nooit in zo'n situatie terecht kom. Maar ik denk dat veel mensen zeker tot dat soort dingen in staat zijn als zij hier door extreme omstandigheden toe worden gedwongen.'

Je speelt bijna altijd ongenaakbare mannen die een geheim met zich meedragen. Hoe komt dat?
'Ik heb er het hoofd voor, blijkbaar. Ik heb een rare start gemaakt: mijn ouders overleden allebei toen ik vrij jong was. Daarna heb ik nooit meer heel actief en enthousiast aan spelletjes mee gedaan, maar werd ik die jongen die altijd met zijn rug tegen de schutting geparkeerd stond. Ik was niet depressief, maar dat onbevangen gevoel kon ik niet meer opbrengen. Ik ben daar een redelijk in mijzelf gekeerd mens van geworden, en die rollen kleven ook aan mij.'

Veel vrouwen en mannen vinden je sexy. Begrijp je dat?
'Ik heb best een leuke kop. En ik heb iets mysterieus, maar tegelijkertijd gaat er geen dreiging van mij uit. Dat klopt wel, want ondanks dat hoofd heb ik een groot empatisch vermogen. Ik ben opgevoed door mijn zus, dat heb ik van haar meegekregen. En ik lijk soms in beeld groot, maar ben eigenlijk van een dwergformaat. Dat vinden vrouwen blijkbaar aantrekkelijk. Ik krijg soms in kroegen de raarste voorstellen.'

Word je sowieso vaak herkend op straat?
'Sinds ik in Penoza speel wel, ja. Ik moet elke dag een keer of twee, drie op de foto. Ik vind dat ook wel leuk eigenlijk, zolang het niet de omvang heeft van de populariteit van soapsterren. Zodra je kop dagelijks door meer dan 2 miljoen mensen wordt gezien, komt ook het enge deel van de fans om de hoek kijken, die denken dat ze per se uitzinnig moeten reageren als ze je zien. Een handtekening vragen is leuk. Maar het lijkt me minder grappig om zoals Peer Mascini ooit overkwam op straat door dronken studenten gejonast te worden en dan je pols te breken.'

Je wordt steevast geprezen om je stille spel, ook weer in A Long Story. Wat is het geheim van stil spel?
'Eigenlijk is het heel simpel. Ik denk altijd maar `hoe minder ik doe, hoe minder fouten ik kan maken`. En daar kom ik meestel goed mee weg. Ik hou van personages die weinig praten, want ik ben heel ongelukkig met mijn eigen stem. Daarom vond ik A Long Story ook zo`n fijn project. En Penoza, omdat ik daar plat Amsterdams in mag praten, zoals ik dat vroeger deed. Dan klinken zinnen uit mijn mond voor mijzelf al veel natuurlijker en vanzelfsprekender.'

A Long Story draait nu in de bioscopen. Penoza is elke zondag te zien bij de KRO.