'Als mensen tegen me schreeuwen raak ik compleet van slag'

ColumnQ-Music deejay Eva Koreman gaat, naast haar huidige werkzaamheden voor het radiostation, een aantal maanden haar hoogzwangere collega Patricia van Liemt vervangen. Patricia is de vaste sidekick van Jeroen van Inkel. Voor AD.nl schrijft Eva twee keer per week een column over deze enerverende periode. Vandaag over vooroordelen na ruzietjes op straat of in het verkeer.

Volledig scherm
© Q-Music

Een radioshow wordt meestal gevuld met actuele zaken. Vaak gebruiken Jeroen van Inkel en ik ook zogenaamde 'eigen content'; tijdloze onderwerpen op basis van dingen die je hebt meegemaakt of gehoord.

Ik woon in het centrum van Amsterdam, derhalve ben ik altijd in shock als een weg niet is opgebroken. Laatst fietste mijn vriend zo'n gehavende straat in. Alleen de stoep was intact. Hij moest bij de sigarenboer 20 meter verderop zijn. Een grote meneer in een geel hesje riep: 'Hé lul, je mag hier niet fietsen'. Een passant keek verschrikt naar de verkeersregelaar. Daarna naar mijn vriend. 'Zei hij nou lul tegen je?', sprak de wandelaar verbaasd. Mijn vriend knikte, zette zijn fiets vast en liep de sigarenboer in. Toen hij door de glazen deur keek, zag hij de man in het gele hesje staan. Mijn vriend was op zijn hoede en vroeg wat-ie nou weer moest. 'Sorry, ik heb mijn dag niet en had geen lul tegen je mogen zeggen. Dat was niet aardig.' Ze schudden elkaar de hand. Mijn vriend liep de straat uit, met de fiets aan de hand. Hij kwam stralend thuis, ervan overtuigd dat hij vanaf dat moment een beter mens was geworden dankzij de verkeersregelaar.

Wild enthousiast vertelde ik het verhaal in de show, waarop luisteraars zich massaal meldden. Zo belde er iemand die was afgesneden op de snelweg door een haastige Opel Astra. Ze botsten ternauwernood niet. Een paar kilometer verderop zag hij de Opel Astra rijden. Rustig. De auto dook wederom voor hem, maar nu verscheen er op het bordje: 'Politie, volgen'. Onze luisteraar werd aan de kant gezet. Het bleek undercover politie. De agenten vertelden dat ze iemand achterna zaten, diegene niet hadden kunnen pakken, maar dat ze nu in ieder geval de mogelijkheid hadden om hun excuses aan te bieden voor de lompe actie.

Dit deed me denken aan iets wat mij een tijd geleden gebeurde. Achtergrondinformatie bij dit verhaal: als mensen tegen me schreeuwen raak ik compleet van slag. Het brengt zelfs een fysieke reactie teweeg. Ik kan niets meer uitbrengen en moet onherroepelijk janken. Heel stom ja... Ik had een auto geleend. Zelf rijd ik in een Ford Ka uit 1997, maar ja, die doet het logischerwijs niet altijd. Nu had ik een middag de beschikking over een spreekwoordelijke aso-bak.

Als ik in mijn Fordje iets onhandigs doe op de weg zwaai ik, gebaar ik sorry en krijg doorgaans een glimlach terug. Mijn klunzige (edoch ongevaarlijke) actie in de aso-bak leverde me een 'kutwijf' en een middelvinger op. Ik wilde nog sorry roepen maar dat lukte niet. Ik richtte slechts mijn handpalmen ten hemel en hoopte dat de man snapte wat ik bedoelde.

Volgende keer als je iemand iets klunzigs ziet doen op de weg, wacht dan even met veroordelen. Misschien rijdt diegene voor het eerst in een andere auto. Of is het gewoon een agent die met een missie bezig is.

Poll

Welk tv-programma moet de Gouden Televizier-Ring 2019 winnen?

  • Expeditie Robinson (15%)
  • Chateau Meiland (55%)
  • Beste Zangers (31%)
72936 stemmen