Rienk werkte jaren geleden bij een meubelbedrijfje en hoorde op de radio dat China Tibet weer was binnengevallen en dat de Tibetanen verdreven werden. ,,De Chinese overheid moet wel slecht zijn om een goed mens slecht te noemen'', meent de zelfverkozen dakloze. ,,Ik draaide een bureaustoel in elkaar en dacht: 'Die gaat misschien wel onder de kont van een directeur.' En ik doe mee. Ik ondersteun het systeem. Ik moet mijn stem verheffen.'' Toen kwam de gedachte van zelfmoord. ,,Nederland deed niets en ik zou een statement kunnen maken.''

Daarna besefte Rienk dat het slechts een moment van aandacht zou zijn. ,,En ik wil juist een voorbeeld zijn. Ik wil verlichting bereiken; dat is goed voor alle wezens. Het is voor hem de liefde die telt. ,,Als ik honger heb en ik heb een boterham en ik kom iemand anders tegen die ook honger heeft, dan hoor ik die persoon mijn boterham te geven. Dat is liefde. Zo kom ik dichter bij God.''

Aanvaringen met docenten op de lerarenopleiding die hij volgde, waren voor Rienk de spreekwoordelijke druppel om te kiezen voor het zwerversbestaan. Dat bestaan zou hij inmiddels hebben opgegeven.