Volledig scherm
Diacones Ali Hendriksen bij de polikliniek van het Diakonessenhuis. © Erik van 't Woud

Ali Hendriksen (87) helpt nog drie keer per week patiënten in het Diakonessenhuis

Vriendelijk gebarend wijst Ali Hendriksen een patiënt de weg in het Diakonessenhuis. De bezoekster heeft niet in de gaten dat de goedlachse vrouw in verpleegstersuniform inmiddels 87 jaren telt en de enige nog als vrijwilliger actieve diacones is waaraan het ziekenhuis zijn naam ontleent. ,,Drie ochtenden per week ben ik nog te vinden in mijn tweede thuis.”

Dit jaar viert het Diakonessenhuis zijn 175-jarig bestaan, waarvan Ali ruim een derde in levenden lijve meemaakte. Vrijdag 15 maart opent ze samen met een patiënt en burgemeester Jan van Zanen een fototentoonstelling in de hal die de historie in beeld brengt.

4 november 1844 geldt als de officiële oprichtingsdatum van de eerste voorloper van het Diakonessenhuis. Die vond toen onderdak in een huurwoning aan de Springweg. Er werden vooral mensen verzorgd en verpleegd, genezen was er toen nog vaak niet bij. De eerste patiënt overleed binnen enkele dagen. Het ‘Diak’ begon met één arts en drie diaconessen: vrijwillige ziekenzusters die hun werk deden uit liefde en overtuiging.

Vertier 

Via panden in de Breedstraat en Achter Twijnstraat verhuisde het Diakonessenhuis begin vorige eeuw naar de huidige locatie aan de Bosboomstraat, toen nog aan de rand van de stad gelegen. Ali  was nog net niet geboren toen Koningin Wilhelmina het complex opende. Twintig jaar later zou ze er als 18-jarige eerst in de keuken aan de slag gaan.

 ,,Ik zat in een internaat en het leek de directrice wel wat als ik hier ging werken. Al snel zag ik ook wel wat in de verpleging, maar daarvoor moest je 22 jaar zijn. Daarna kon ik de opleiding doen. In 1962 ben ik tot diacones gewijd.” Het betekende een leven in het teken van de zorg voor de patiënten en het geloof, maar toch ook van vertier. Ondanks allerlei strenge regels in het witte zusterhuis op het terrein maakten Ali en haar leeftijdsgenoten toch geregeld uitstapjes, bijvoorbeeld naar café Dikke Dries in Wijk C. De portier die geacht werd de dames binnen te houden, kneep dan een oogje toe.

Volledig scherm
Een leerling-verpleegkundige zwaait enkele patiënten uit bij de hoofdingang van het Diakonessenhuis, ca. 1982. © Frank van den Ham

Daarnaast was er vooral de zorg voor de patiënten. ,,Dat was toen wel heel anders dan nu. Ik wil niet zeggen beter, maar anders. We hadden acht patiënten op zaal. We zaten bij ze en hielpen ze met eten. Mensen lagen toen ook veel langer in het ziekenhuis en als ze vertrokken stonden we ze beneden bij de uitgang uit te zwaaien. Er zijn mensen die bij mij op zaal gelegen hebben, waar ik nog contact mee heb”, zegt de diacones.

In de loop der jaren zag ze veel afdelingen van het ziekenhuis. Ze werkte onder meer op chirurgie, cardiologie, orthopedie en de kinderafdeling. Hoewel kinderen haarzelf niet gegeven waren, kijkt ze misschien wel juist daarom met de meeste voldoening terug op het werk daar. ,,Dat vond ik geweldig, kinderen zijn altijd echt.”

In de bijna zeventig jaar die Ali aan het Diakonessenhuis verbonden is, zag ze binnen de muren van de instelling veel veranderen. Mensen met aandoeningen die in haar beginjaren niet meer geholpen konden worden, gaan nu nog een mooie toekomst tegemoet. Ook de verpleging is enorm veranderd. ,,Er kan nu veel meer en het is mooi dat het allemaal kan. Nu kan iemand na een oogoperatie na twee uren naar huis, in mijn begintijd moesten die patiënten dagenlang plat blijven liggen.”

Volledig scherm
Het bordje voor Hendriksen op de polikliniek van het Diakonessenhuis. © Erik van 't Woud

Ik heb een gezellige, goeie tijd gehad. Het was een andere tijd en je moet mee met veranderingen, maar ik had die oude tijd niet willen missen en heb veel geluk gehad met het team waarin ik werkte.” Enkele keren zag Ali het ziekenhuis van de andere kant. ,,Ik heb hier met hartproblemen gelegen en ben aan mijn rug geopereerd. Ik weet nog dat één van mijn collega’s toen ik hier lag na diensttijd met een fles sherry aan kwam zetten. Dat was wel heel gezellig.”  

Quote

Dit is mijn tweede huis. Ik ken niet al die nummers, maar wel de mensen.

Ali Hendriksen, Diacones

Kort voor de eeuwwisseling ging ze met pensioen, maar de band met het Diakonessenhuis bleef. Nog altijd is ze drie maal in de week als vrijwilligster actief in het ziekenhuis en op zondag tijdens de kerkdienst. Het ziekenhuis werd de afgelopen decennia ingrijpend verbouwd en uitgebreid, maar Ali weet nog altijd feilloos de weg. ,,Dit is mijn tweede huis. Ik ken niet al die nummers, maar wel de mensen”, zegt ze met stelligheid.

Op de polikliniek hangt inmiddels sinds enkele jaren een bijzonder bord met daarop ‘Ali Hendriksenplein’, als eerbetoon en uit dankbaarheid voor haar inzet. Ze is er verguld mee: ,,Dat bord, dat is mijn lintje.”

✉ Elke ochtend up-to-date met het laatste nieuws uit Utrecht & omstreken?
Schrijf je hier in!

 WhatsApp ons!

Heb jij een nieuwstip of opmerking? Stuur ons een bericht op 06-52470104 of stuur een email naar: un.stad@ad.nl

Of ga naar de site van Whatsapp en stuur daar je bericht door.

In samenwerking met indebuurt Utrecht

Utrecht