Volledig scherm
Het tweede boek van Wim Eickholt is een aanklacht: Ex-dakloos, en nu... © Angeliek de Jonge

‘Als ik solliciteer ben ik steeds weer de alcoholist die niet te vertrouwen is’

Utrechter Wim Eickholt (56) was fors aan de drank en leefde een jaar op straat en in de nachtopvang. Maar hij kickte af, krabbelde op en schreef er een boek over. Alles goed, zaak gesloten. Zou je zeggen. Niet dus.

Wanneer kwam u op straat terecht?

,,Dat was in 2015. Ik raakte mijn baan in het onderwijs kwijt en dronk ’s avonds veel te veel, mijn vriendin vertrok. Niet dat ik meteen mijn woning uit moest, het is een glijdende schaal. Vrienden hielden me overeind, maar op een gegeven moment was er geen redden aan.’’

Hoe was dat jaar op straat?

,,Een hard leven zonder veiligheid, met veel onrust. Het is overleven van moment naar moment. Met wodka in Spa-flesjes om de dag door te komen. Ik had wel wat geld, maar geen leven.’’

Heeft u zichzelf aan de haren uit het moeras getrokken?

,,Nee, die eer is voor het team van De Tussenvoorziening dat in de Sleep Inn kwam. Ze hebben me eruit gehaald door een traject te starten. Eerst afkicken, daarna een plek om te wonen bij het Leger des Heils, vervolgens een eigen woning van het Vierde Huis.’’

U schreef eerder een boek over die periode. Was het daarna eind goed al goed?

,,Nee, vandaar dat boek twee nu verschijnt.’’

Wat ging er mis?

,,Ik word nog steeds afgerekend op mijn verleden. Ik heb dertig jaar voor de klas gestaan en ook toen het fout ging hebben kinderen er niet onder te lijden gehad. Maar als ik nu solliciteer op een baan in het onderwijs wordt mijn naam gegoogeld. Daarna ben ik weer de alcoholist, de verslaafde, de meneer die niet te vertrouwen is. Dat wordt soms letterlijk tegen me gezegd. Of ze komen met de slappe smoes dat ik goed bezig ben, maar dat ze ook met ouders en schoolbesturen te maken hebben.’’

Heeft u de afgelopen jaren niet gewerkt?

,,Jawel. Ik heb voor de klas gestaan, maar het waren allemaal invalklussen, geen volwaardige banen. Waarom dat niet gelukt is, weet ik ook niet. De laatste klus was in Zeist, met drop-outs, kinderen aan de onderkant. Daar was ik – juist door mijn verleden – heel erg op mijn plek, maar er was geen geld voor een vaste baan.’’

Wat moet er gebeuren?

,,Ik moet een eerlijke kans krijgen. Die sticker alcoholist zit permanent op mijn voorhoofd. Als ik ergens eens wat warrig binnenkom, wordt er meteen gevraagd of ik heb gedronken. Ik wil heel graag werken en niet telkens afgerekend worden op mijn verleden. Op een of andere manier ben ik toch weer een nummer geworden en niet een mens.’’

Vandaar boek twee: Ex-dakloos, en nu…

,,Het is eerder aanklacht dan een handleiding. Een triest verslag van hoe erg het is. Het gaat niet om mij. Ook anderen in dezelfde situatie worden van de straat geplukt, krijgen een voordeursleutel en vervolgens laten we ze barsten. Ze maken hetzelfde mee. Ik heb nog vrienden die me op de juiste koers houden, ik kan opschrijven wat er met me gebeurt. Ik ben na mijn eerste boek een soort voorbeeld-ex-dakloze en wil me dolgraag bewijzen. Anderen hebben dat minder. Het gevaar van een terugval is dan levensgroot.’’

Ex-dakloos, en nu… van Wim Eickholt verschijnt vandaag (op 18 oktober) bij Uitgeverij de Graaff.

In samenwerking met indebuurt Utrecht

Utrecht