Volledig scherm
PREMIUM
Lies en Ton Scheepmaker in de afgesloten verbindingsgang tussen twee appartementencomplexen van woonzorgcentrum De Bijnkershoek. Hun 99-jarige moeder en andere bewoners kunnen nu alleen nog buitenom naar het restaurant, ook in de winter. © Marnix Schmidt

De Bijnkershoek was een resort voor het laatste stukje van het leven

Column Marieke DubbelmanColumniste en journaliste Marieke Dubbelman schrijft op maandag en zaterdag over zaken in Utrecht of de regio die haar zijn opgevallen. Dit keer over het verdwijnen van een gang bij bejaardenhuis de Bijnkershoek.

Volledig scherm
Columniste Marieke Dubbelman © Erik van 't Woud

Bijna 16 jaar geleden verlieten wij het Wilhelmina Kinderziekenhuis met een klein pluizig jongetje. Na tien weken verlof moest ik weer aan het werk. Drie keer per week vervoerden we daarom dat kleine wezentje in een fietskar naar het dichtstbijzijnde kinderdagverblijf vanuit Lombok naar Transwijk. Op de valreep was plek in een crèche die was gevestigd in bejaardenhuis de Bijnkershoek.

Het was een bejaardenhuis zoals beschreven in de dagboeken van Hendrik Groen. Ingericht om ouderen van een zo comfortabel mogelijke oude dag te voorzien. Bedacht in een tijd dat woorden zoals ‘zelfredzaamheid’ en ‘participatiesamenleving’ nog niet in zwang waren. Het waren een soort all inclusive resorts voor het laatste stukje van het leven en zo zag het er van binnen ook uit.

In samenwerking met indebuurt Utrecht

Utrecht