Volledig scherm
Wouter de Heus © Marco de Swart

De mooie tijd met Anne was voor haar ouders een knipoog geleden

ColumnPolitiek journalist en columnist Wouter de Heus woont al zijn hele leven binnen de gemeentegrenzen van de stad. Al jarenlang volgt hij de Utrechtse politiek en schrijft hij daar columns over. Dit keer over de rechtszaak rond de dood van Anne Faber en zijn eigen zoon Herre.

Met afgrijzen, boosheid en verbijstering heb ik maandag en dinsdag de rechtszaak over de dood van Anne Faber gevolgd. Niet in de rechtszaal, maar via de tweets van mijn collega's Yelle Tieleman en Ivar Penris.

De mannen waren zo verstandig en beschaafd om de vele gruwelijke details niet door te zetten. Maar zij hebben ze wel live meegekregen. Ik zou dat dus niet kunnen. Daarmee beweer ik niet dat mijn collega's van beton zijn, maar wel dat het vak van journalist vaak heftig is. En bedenk dan even hoe de ouders van Anne, haar broer en verdere familie en vrienden deze dagen hebben beleefd. Zoiets moet, bovenop het dramatische nieuws van vorig jaar, veel extra schade aanrichten. Als het vak van journalist regelmatig niet te benijden is, dan is dat van ouder levenslang een pittige opgave, ook zonder het ultieme leed van de Fabers.

Quote

Anne was voor haar ouders geen uitgevlo­gen volwassen vrouw, maar het kind dat ze troostten na een nachtmer­rie, een pleister opplakten en een snoepje gaven bij een geschaafde knie

Mijn eigen ouderschap is gisteren weer een nieuwe fase in gegaan: twee jaar na mijn oudste zoon slaagde ook mijn jongste zoon voor de middelbare school. Heerlijk voor hem en ons dat die horde succesvol genomen is. Maar de snelheid waarmee de gang van luier tot scooter zich voltrekt, blijft bevreemdend. Ouder mogen zijn van een stel gezonde kinderen is geweldig, maar het is een lange les in nederigheid. Ik vergelijk het weleens met een chronische wond. Als alles goed gaat heb je er geen last van, maar soms staat iemand er een pak zout in te duwen. In je achterhoofd zijn ze altijd aanwezig en dat stopt niet na een diploma. Wat het wel doet is inzicht geven in het leed dat de Fabers doormaakten, maar vooral zullen blijven doormaken.

Anne was voor hen geen uitgevlogen volwassen vrouw, maar het kind dat ze troostten na een nachtmerrie, een pleister opplakten en een snoepje gaven bij een geschaafde knie. Door het A en B zwemdiploma loodsten. Waarvan ze de melktandjes bewaarden in een potje. Die ze met een knoop in hun maag afleverden op de eerste dag van de basisschool. En waarmee ze haar eindexamen vierden. En voor hen was dat maandag en dinsdag een knipoog geleden.

Gisteren nam ik een mooi glas champagne. Op mijn zoon Herre en op een wereld zonder Michael P's.

In samenwerking met indebuurt Utrecht

Utrecht