Volledig scherm
Columnist Marco de Swart. © Marco de Swart

Jaar van de stijlloosheid

Winkeliers vieren het Stijljaar uitbundig. Ingmar Heytze vlucht liever naar de Uithof.

De laatste tijd ben ik nogal veel op de Uithof te vinden. Dat komt omdat daar een stel kunstenaars is neergestreken. Ze houden zich onder meer bezig met de vraag of het Utrecht Science Park, zoals het complex alweer 6 jaar officieel heet, klimaatneutraal zou kunnen functioneren - zonder ecologische voetafdruk. Een van de initiatiefnemers is Melle Smets, die Utrechtse kenners zich misschien nog herinneren van zijn kampeerproject op het dak van Hoog Catharijne, waar hij een week lang in een tent bivakkeerde.

Quote

Zelfs Hoog Catharijne is meer dan een blok van commercie

Ingmar Heytze

Ik vind Smets een verfrissende kunstenaar sinds hij het in 2012 aandurfde om op zoek te gaan naar de ziel van Hoog Catharijne, en ook nog iets vond wat daarop leek. Zelfs Hoog Catharijne is meer dan een blok van commercie, het is ook een samenraapsel van visie en goede bedoelingen geweest. Dat de visie snel werd ingehaald door de tijd en dat de goede bedoelingen grotendeels zijn mislukt, doet daar niets aan af.

Op de Uithof gebeuren op dit moment bijzondere dingen, tijdens ontmoetingen tussen wetenschappers en kunstenaars die ontdekken dat ze misschien wel meer op elkaar lijken dan ze dachten. Ik schrijf een serie podcasts over dit Zero Footprint Campus-project. Melle Smets zei tegen me in een interview: ,,De kunst heeft de laatste 10 jaar enorme last van de vraag: hoeveel publiek geniet van wat je doet? En als dat publiek niet zo heel groot is, dan doe je iets niet goed. Dat is een afrekenmodel dat niets meer te maken heeft met: is dit wel een goed onderwerp of niet?''

Quote

Verreweg de meeste kunst wordt groten­deels genegeerd

Ingmar Heytze

Ik denk daar bijna elke dag aan, omdat ik op dit moment in de hele binnenstad plakwerk in de kleuren van De Stijl om me heen zie, overal waar winkeliers aan de gang zijn geweest met stickertjes in de kenmerkende kleuren op hun eigen raam. En omdat ik dat zo intens truttig vind om te zien, ook al realiseer ik me dat het een persoonlijke allergie is, meer niet. Verreweg de meeste kunst wordt grotendeels genegeerd. Andere kunst wordt juist omhelsd, maar dan wel meteen met zo'n kleffe tongzoen erbij dat je je afvraagt of dat niet veel erger is.

Ik voel me een misantroop dat ik er in de krant over begin. Vergeet dit stukje. Let maar niet op mij. En toch. Kunst maken is een vak. Een volkomen ondergewaardeerd vak bovendien, in bijna alle opzichten. Soms zou ik willen dat de afdelingen promotie van het een en ander daarover nadachten, voordat ze huizenhoge Rietveldstoelen in de binnenstad neerkwakten en pallets vol stickers in primaire kleuren uitdeelden.

In samenwerking met indebuurt Utrecht

Utrecht