Volledig scherm
Lisanne van Sadelhoff © Marco de Swart

Kerst zonder moeder

Column'Een dag heeft 24 uur', stuurde iemand me op eerste kerstdag, doelend op het feit dat een dag voorbij gaat. Kijk. Dat zijn uitspraken van mensen die begrijpen hoe kut kerst kan zijn (excusez le mot, maar het allitereert zo lekker). Mensen die iemand hebben verloren of mensen bij wie ziekte en de dood op de loer liggen, of mensen die andersoortig verdriet voelen.

Ik was altijd een groot feestdagen-fan. Vanwege het vrij-zijn, het eten, de kaarsjes, de families. Ik houd nog steeds van al die dingen, ware het niet dat onze familie niet meer compleet is. Dat werd pijnlijk concreet toen we in ons ouderlijk huis stonden te wachten om te vertrekken naar een kerstdiner bij mijn tante. Mijn vader telde de koppen. En ik zag dat hij iemand miste. En hij zag het ook. Er was geen moeder meer die boven in de badkamer nog haar laatste finishing touch - oogpotloodje, mascáraatje, haarspraytje - in de spiegel deed. Er was ook geen moeder die al chagrijnig in de auto op ons zat te wachten ('we komen te la-haat, schiet nou eens op joh'). Er was gewoon geen moeder meer.

De eerste keer is het ergst, zei iedereen. Ik wuifde dat een beetje weg. Jaja. Maar er is eten en liefde dus het zal meevallen. Het viel niet mee.

Weer normaal

En voor het eerst in mijn leven schaamde ik me met terugwerkende kracht voor al die keren in voorgaande jaren dat ik onbezonnen iedereen een 'vrolijk kerstfeest' en een 'fijne jaarwisseling' heb gewenst. Ik stond er met mijn onbekraste zieltje nooit bij stil dat feestdagen enkel leuk zijn als alles goed is. Dat juist het gelukzalige gevoel van de feestdagen je hart zo nu en dan verpulvert en ervoor zorgt dat het voelt alsof er een kerstkransje om je amandelen zit. Of een oliebol vastzit in je strottenhoofd.

Ik ben de mensen die de afgelopen week de tranen van mijn schrale wangen hebben geveegd, echt ontzettend dankbaar. Maar nog dankbaarder ben ik dat de feestdagen voorbij zijn. Dat we weer normaal kunnen doen.

Ik wens iedereen wier hart is verpulverd en wangen schraal zijn gehuild, een fijne januari.

In samenwerking met indebuurt Utrecht

Utrecht