Volledig scherm
PREMIUM
© Marco de Swart

Trouwerijen zijn Kerstmis in het kwadraat

Trouwreportages schrijven, daarvoor acht Ingmar Heytze zich niet geschikt.

Quote

Trouwerij­en kunnen ingewikkel­de bijeenkom­sten zijn

In de krant stond een foto van een fris, gebloemd, slagvast meisje achter een laptop. Dat was de 26-jarige Utrechtse historica Francis Boer. Zij is in te huren als schrijfster van trouwreportages. Daar is ze geknipt voor, je ziet het aan alles. Als ik een trouwreportage wilde, zou ik haar onmiddellijk inhuren.

Maar ons huwelijk, eind oktober, wordt meer zoiets als: ze gingen naar de balie, stonden een kwartier later getrouwd weer buiten, en toen gingen ze lekker lunchen in de stad met een fles bubbels erbij, want de kinderen waren toch op de opvang.

Vreemd
Er schijnt verder niemand in Nederland te zijn die trouwreportages schrijft, en dat is eigenlijk vreemd. Voor zakelijke toepassingen als vergaderingen, studiedagen en congressen is het al veel langer gebruikelijk dat er een cabaretier, schrijver, singer/songwriter of dichter rondloopt, indrukken opdoet en een afsluitend optreden geeft.

Ik mag een paar keer per jaar zo'n klus doen. Het is leuk werk, omdat je mag kijken met de blik van een buitenstaander. Tegen het einde heb ik minstens één nieuw gedicht geschreven, dat ik als conclusie voorlees.

Optreden
Over het algemeen valt het optreden vrij goed. Dat komt mede omdat het nooit langer dan vijf minuten duurt, en omdat daarna de borrel begint.

Als creatieve outsider ben je de kers op de taart. Dat je in één lange dag genoeg verdient om een paar weken aan je eigen schrijfsels te kunnen werken, is een prettige bijkomstigheid. Je moet wel flink aan de bak voor dat geld. Normaal gesproken zit ik niet langer dan anderhalf uur achter elkaar te dichten. Dat is tijd zat om een nieuw gedicht op te zetten, een paar half voltooide gedichten uit te werken, of vast te stellen dat het niet wil en dan maar een paar espresso's te zetten totdat het wél gaat. Bijna acht uur aan één stuk doordichten is topsport.

Ooit schreef ik op een geweldig GGZ-congres - het ging over geluk - elf gedichten achter elkaar. Toen had ik het wel een paar dagen gezien met de poëzie.

Kerstmis
Trouwerijen kunnen ingewikkelde bijeenkomsten zijn. Het is Kerstmis in het kwadraat, met als stressverhogend element dat het de mooiste dag van je leven moet worden, want als het goed is doe je het maar één keer.

Twee families en aanverwante vriendenkringen moeten de vrede bewaren, wat natuurlijk nooit lukt. En dus is elke trouwerij een blijspel, een drama, een ontlading, tranen en polonaise, liefde, list en bedrog. Het is gegraai in donkere hoekjes, het is liederlijkheid, het is onthullend, ontroerend, jaloersmakend, beneveld en benevelend. Het is, kortom, een goudmijn voor een schrijver.

Stomdronken
En dat is precies de reden dat ik nooit zou kunnen wat Francis Boer doet. Afgezien van het feit dat ik elke keer stomdronken thuis zou komen (want hoe kom je anders de trouwdag van onbekenden door), zou het verslag waarschijnlijk elke keer een soort rammelende versie van een toneelstuk van Albee worden, of iets grimmigs als Festen.

Ik heb een ivoorwit vermoeden dat daar weinig vraag naar is.

In samenwerking met indebuurt Utrecht

Utrecht