Albert Leo stopt met zijn clownsact.
Volledig scherm
Albert Leo stopt met zijn clownsact. © Jean Pierre Reijnen/DCI Media

Albert Leo: ‘Een lach was mijn beloning’

VELDHOVEN - Duizenden mensen heeft clown Appie de afgelopen decennia laten lachen. Vanwege zijn leeftijd zet Albert Leo (63) nu een punt achter zijn hobby.

Veldhoven maakte hem in allerlei gedaanten mee. Als knecht van Sinterklaas, kapitein tijdens het Jeugdvakantiewerk, presentator op de Oranjemarkt en in allerlei rollen bij een toneelclub in Zonderwijk. Maar twee generaties kennen Leo vooral als clown Appie. ,,Veel mensen kennen mij alleen als clown Appie en weten niet hoe ik echt heet”, zegt hij met een lach.

Het is al zeker dertig jaar geleden dat hij voor het eerst een clownspak aantrok. De kiem ervoor werd gelegd in feestwinkel ’t Snabbeltje in Eindhoven. ,,De toenmalige eigenaar is een kennis van mij. Daar heb ik het schminken geleerd. Van één van zijn klanten kon ik een videoband lenen waarop onder meer een instructie stond om ballonfiguren te maken. Ik mocht die een week lenen, en ik heb hem ook de hele week gebruikt.”

Ballonnen

Dat was ook hard nodig, want alleen al het opblazen viel niet mee. Appie was één van de weinige clowns die de ballonnen met de mond opblies. In de beginperiode had hij na het blazen spierpijn in zijn hele bovenlichaam. ,,Pas later kwam ik erachter dat dat door het blazen kwam.”

Het was ook voor ’t Snabbeltje dat hij voor het eerst als clown optrad. Op de Zuid-Nederlandse Beurs in het toenmalige Philips Ontspanningscentrum in Eindhoven zorgde hij voor vermaak met scheetzakken onder zijn oksel. Hij kreeg er meteen de smaak te pakken van de clownerie. ,,Het was leuk, zeker als je de mensen ziet lachen. De uitdaging is dan ze nog harder te laten lachen. Weken later kwamen nog mensen naar ’t Snabbeltje voor een scheetzak.”

Zijn mooiste herinnering bewaart hij aan een intocht van Sinterklaas op het Meiveld. ,,Het stond helemaal vol. Tijdens het zingen van Hoor de wind waait door de bomen, lukte het mij om de hele meute met de armen te laten zwaaien. Toen ik dat zag, liepen de rillingen over mijn rug. Als zoiets lukt, is dat mijn beloning.”

Vrijwel altijd deed hij zijn optredens op vrijwillige basis. Ook de speciale modelleerballonnen betaalde hij zelf. Alleen bij optredens voor verenigingen vroeg hij weleens of ze die wilden vergoeden. Hoewel er talloze figuren te maken zijn van de ballonnen, hield Leo het bij tien figuur­tjes. ,,De basis is een hondje. Met een lange nek is het een giraf, en als ik de staart vervang door een slurf, heb je een olifant”, legt hij uit.

Voldoening

De meeste voldoening haalde hij uit optredens voor kinderen. ,,Van tevoren wilde ik altijd het aantal kinderen weten en de leeftijd. Kleintjes zijn vaak bang voor een vreemde man in een vreemd pak. Ik gaf mijzelf dan altijd de opdracht: als ik vertrek, moeten ze niet meer bang voor me zijn. Meestal lukte me dat.”

Zijn laatste optreden was de prijsuitreiking van de kinderoptocht in theater De Schalm. ,,Het was de 25ste keer dat ik als clown actief was voor het SOK. Ik wist toen dat het mijn laatste optreden zou zijn.”

Hij mist het nog niet. ,,Het is nog vers. Ik ben nu 63 en je moet er een keer een punt achter zetten.”