Volledig scherm
Jan van Lieshout (links) en Harrie Kox zijn gehuldigd bij het Zeelster muziekkorps. © FotoMeulenhof

Mooie mijlpalen bij knus Zeelster muziekkorps

VELDHOVEN - Twee leden van harmonieL'Union Fraternelle vieren een mooie mijlpaal. Jan van Lieshout is vijftig jaar lid en Harrie Kox is gehuldigd voor zeventig jaar trouw aan het Zeelster muziekkorps.

Vanwege de liefde voor harmoniemuziek werd Jan van Lieshout (66) vijftig jaar geleden lid van L'Union Fraternelle. ,,Toon Scheepers kwam bij ons langs en had een trompet en een trombone meegenomen. Hij zei: 'Gezien jouw lippen moet je voor de trombone gaan.' Na een half jaar les mocht ik naar de repetitie komen."

Na twintig jaar stapte Van Lieshout over op de bastuba. ,,De muziek voor trombone was gewijzigd van Bb naar C, die partij vond ik zeer moeilijk. Er werd een bassist gezocht en ik had eerder al aangegeven om bastuba te willen spelen."

Als hoogtepunten noemt hij de vieringen van jubilea en de vele concoursen. Harmonie L'Union Fraternelle is voor de bassist een fijne uitlaatklep. ,,Het is een geweldige vereniging, anders had ik het niet zo lang volgehouden. Ik hoop er nog lang lid van te zijn."

Soms haalden we wel drie keer per week een terugkerende Indiëganger in

Toen zijn broer Hein in 1948 als militair naar Indië moest, pakte Harrie Kox (87) zijn kans. ,,Hij speelde bugel bij L'Union Fraternelle. Het instrument bleef thuis toen hij vertrok. Ik leerde mezelf erop te spelen." Daarna volgde hij nog een klein jaar les op trompet. In de loop van 1949 sloot hij zich aan bij het harmonieorkest. Optredens waren er genoeg in die jaren. ,,Soms haalden we wel drie keer per week een terugkerende Indiëganger in."

Na dertig jaar ruilde Kox de trompet in voor de hoorn. 37 jaar zou hij erop spelen. Bijna drie jaar geleden stopte hij als actief muzikant. De muziek werd steeds moeilijker en zijn gehoor begon hem in de steek te laten. ,,Ik wilde niet dat ze tijdens de repetitie steeds voor mij opnieuw moesten beginnen." Het afscheid viel hem zwaar. ,,De eerste maand had ik het er moeilijk mee. In 67 jaar miste ik weinig repetities. Het was altijd een liefhebberij om samen mooie en goede muziek maken."

Kox behaalde met het korps veel eerste prijzen op concoursen. Maar met het meeste plezier denkt hij terug aan de tweede prijs die in de jaren 50 werd behaald. ,,We vierden een week lang feest, terwijl we eigenlijk niets te vieren hadden." Kox omschrijft het Zeelster korps als een fijne vriendenclub. Vorig jaar werden hij en zijn echtgenote nog verrast met een serenade tijdens de viering van hun diamanten huwelijksfeest. Helemaal uitgeblazen is hij nog niet. ,,Ik heb nog een hoorn thuisliggen. Enkele keren per week speel ik er nog op. Mijn dochter die ook lid is, brengt de bladmuziek voor mij mee."