Volledig scherm
Jacques Senf tussen de posters van enkele van zijn producties. © Daniella van Bergen

Jacques Senf (70): Loopjongen, manager, impresario

Hij was altijd dol op publiciteit, maar nooit voor zichzelf. Maar op zijn 70ste verjaardag maakt Jacques Senf een uitzondering. En praat de impresario thuis in Maasland honderduit. Over zijn jeugd, de jaren als manager van popgroepen en zijn kinderloosheid. ,,De dokter zei: 'Dat komt ervan wanneer je nooit thuis bent als je vrouw gaat slapen'.''

Quote

Ik was altijd een bijdehand ventje

Een 'nerveus mannetje' is hij volgens naaste medewerkers. Zelf omschrijft hij zich liever als een 'bijdehand ventje'. Maar over twee dingen is iedereen - inclusief Jacques Senf zelf - het roerend eens: hij zit voortdurend te broeden op verse plannen en is er altijd als de kippen bij wanneer ergens geld valt te verdienen.

Ideeën
En nee, dat is allemaal niet veranderd nu de vermaarde theaterimpresario deze week 70 jaar is geworden. Onlangs nog had Senf in Rotterdam gegeten, in 't Trefpunt. Geweldige tent, daar niet van, maar toen even de verveling toesloeg, pakte hij pen en papier erbij om uit de losse pols tien nieuwe ideeën op te schrijven. Daarover praten is niet zo handig, klinkt het in eerste instantie afwerend tijdens een gesprek bij hem thuis in Maasland. Om na enig aandringen te verklappen dat hij voorbereidingen treft om de ietwat in de versukkeling geraakte poptempel Ahoy om te toveren tot 'het grootste theater van Nederland'.

Volledig scherm
Joop van den Ende en Jacques Senf. © Privéfoto

Over pop gesproken - met die muzieksoort zette een nog piepjonge Jacques zichzelf ooit voor het eerst op de kaart. Bijvoorbeeld als eigenaar van de destijds roemruchte Club 192, waar hij (met dank ook aan Paul Acket) internationale toppers als The Kinks en The Who zo gek kreeg om in Scheveningen te komen spelen.

The Golden Earrings
En hij was de stille kracht achter een Haags bandje, dat toen, halverwege de jaren zestig, nog The Golden Earrings heette. Hij begon daar op zijn 17de als loopjongen en klom al heel snel op tot manager. In die hoedanigheid regelde hij dat een vertegenwoordiger van platenmaatschappij Polydor een keertje bij een optreden op de Pier van Scheveningen kwam kijken, hetgeen kort daarop leidde tot de eerste single en ook eerste hit Please Go.

Bij de productie van dat nummer was Senf trouwens indirect ook van invloed. ,,Ik organiseerde een kamp, in de buurt van Soesterberg. Om meer teamgeest te kweken. En dat pakte goed uit. De jongens hebben in dat kamp zowel Please Go als de daaropvolgende hit That Day geschreven.''

Quote

Als iemand mij niet betaalt, dan zit ik hem achterna tot sint-juttemis

Hoera! 70
'Kom maar gewoon langs hoor'', klinkt het op deze vrijdag aan het begin van de middag door de telefoon. En als het even stil blijft: ,,Ja, normaal gesproken doe ik geen interviews, het is mijn werk om publiciteit voor anderen te genereren, niet om mezelf in het zonnetje te zetten. Maar vandaag vind ik alles best. Want vandaag ben ik jarig.''

Een krap uur later in Maasland is het aan de 's-Herenstraat niet lang zoeken. 'Hoera! 70... En nog steeds vol levenslust!', staat er in grote letters op de voordeur. Barry doet open. Het valt aan haar gezicht af te lezen dat ze eigenlijk op familie had gerekend. En gehoopt.

Klassiek
Maar de vrouw met wie Jacques Senf alweer 36 jaar is getrouwd ('plus zeven jaar verkering', zal hij later nog graag toevoegen) slikt haar teleurstelling grootmoedig weg. Terwijl de jarige zich van enkele vroeg gearriveerde familieleden losweekt en in de achterkamer een deel van de eettafel schoonveegt, is het eerste wat opvalt een voorliefde van de bewoners voor warme kleuren en antiek.

Volledig scherm
Uit het familiearchief: Senf met zijn vrouw Barry © Privéfoto

Bij die constatering schudt Senf gedecideerd met zijn hoofd. ,,Ik hou van klassiek. Een mooi tapijt op het parket. Maar ik ben niet van het antiek. Want met antiek word je alleen maar belazerd. En daar hou ik niet van. In mijn werk ook niet trouwens. Als iemand mij niet betaalt, dan zit ik hem achterna tot sint-juttemis. En doe ik nooit meer zaken met hem.''

De toon is eerder gedecideerd dan dreigend. En in al die jaren waarin hij eerst popartiesten begeleidde en daarna theatermakers een zo groot mogelijk podium gaf, heeft hij trouwens ook zelden daadwerkelijk de reis naar sint-juttemis hoeven maken. Kwestie van mensenkennis. Aangeboren wellicht en anders in elk geval vroeg aangeleerd.

Bakfietsen
,,Op mijn veertiende had ik al een eigen zaak. Een organisatiebureau. Ik was een bijdehand ventje. Kon beter werken dan studeren. Ik zag altijd en overal wel mogelijkheden om geld te verdienen. Als ik het ene jaar op Prinsjesdag mensen aan het Lange Voorhout op hun tenen zag wiebelen om een glimp van de Gouden Koets op te vangen, stond ik het jaar daarop met bakfietsen waarop de toeschouwers een staanplaats konden kopen. En als het bij een ander evenement regende, liep ik met plastic regenjassen rond. Die kocht ik voor een kwartje en verkocht ze door voor drie gulden.''.

Volledig scherm
,,Voor Barry ben ik verhuisd naar Maasland, waar zij vandaan kwam. Nooit spijt van gehad trouwens, het leven hier is goed.'' © Daniella van Bergen
Quote

Ik ben al 52 jaar diabeet. Vijf keer per dag gaat de spuit erin.

Op school, in zijn geval de Paschalisschool in het Benoordenhout, zagen ze hem zelden. In zijn herinnering spijbelde hij aan één stuk door. Maar dat hij niet van boeken hield, wil niet zeggen dat hij niks van anderen wilde opsteken. Hij vertelt over het Museum van Onderwijs, voorloper van het huidige Museon. Daar zoog hij informatieve films in zich op over succesvolle ondernemers uit de regio. Ondernemers die in Den Haag aan de weg timmerden met onder andere brood (Hus), melk (De Sierkan) en vleeswaren (slagerij De Kroes).

Tee Set
Persoonlijk voelde hij zich zoals gezegd al snel aangetrokken tot wat hij de 'organisatiewereld' noemt. Eerst organiseerde Senf optredens en platencontracten voor (toen) Golden Earrings, Shocking Blue, Tee Set en andere bands. Later verlegde hij met Senf Theaterpartners zijn werkterrein meer naar het theater. Meer dan vijftig artiesten, gezelschappen en producenten vertegenwoordigde hij, totdat hij in 2010 zijn functie als algemeen directeur aan Matthijs Bongertman overdroeg.

Hij had en heeft het niet van een vreemde, zijn ondernemerszin. Of in elk geval de drang om te verkopen. ,,Allebei mijn ouders werkten als verkoopleiders. In Den Haag ook, in de Passage. Ze werkten in concurrerende winkels, maar dat maakte thuis niet uit.''

Katholiek
Bovendien, legt hij uit, hadden zijn ouders op een ander terrein wel grotere verschillen te overbruggen. ,,Mijn vader was gereformeerd en moest katholiek worden om met mijn moeder te mogen trouwen. Maar ze bleven altijd bij elkaar, net zoals dat nu geldt voor Barry en mij. Voor haar ben ik verhuisd naar Maasland, waar zij vandaan kwam. Nooit spijt van gehad trouwens, het leven hier is goed. En gelukkig verstaan we allebei de kunst om wat goed is ook goed te houden. Moet je d'r zien rennen: ze is 68, maar ze ziet er nog uit als 58.''

Zelf zal hij pakweg de marathon niet meer kunnen lopen. Als hij zich op verzoek van de fotograaf uit zijn stoel hijst om zich op zijn kantoor vijftig meter verderop tussen de affiches van zijn voorstellingen te laten vereeuwigen, gaat dat allemaal niet heel soepel. ,,Ik ben al 52 jaar diabeet. Vijf keer per dag gaat de spuit erin. Dan krijg je dat. Zeker als je het, zoals ik, heel lang hebt vertikt om daar rekening mee te houden. Ik heb altijd gerookt en gedronken. En een stukje taart sla ik ook niet af, zoals je hebt kunnen zien.''

Volledig scherm
John Kraaijkamp en Senf. © Privéfoto

Suikerfeest
Humor is het wapen waarmee hij zijn suikerziekte onder controle probeert te houden. Zo gaf hij twee jaar geleden een persoonlijke variant van het Suikerfeest onder de titel '50 jaar suiker'. Hij vertelt het met een twinkeling in zijn ogen, maar voegt er wel aan toe dat hij zijn roekeloze levensstijl wel heeft leren matigen, nadat hij 16 jaar geleden door een hartinfarct werd getroffen.

,,In de kroeg lukt het me sindsdien steeds beter om een hand op mijn glas te houden als er weer eens iemand met een volle fles voorbijkomt. Maar ik wil wel gewoon blijven genieten. 'Niemand heeft recht op morgen', staat er in de Bijbel. Of je jong bent of oud - er kan je zo iets overkomen. Mocht dat gebeuren, dan wil ik kunnen terugkijken op een leven dat behalve rijkdom en succes ook veel gezelligheid heeft gebracht. Ik wil graag de 90 halen, maar zekerheden zijn er niet. Dus leef ik onder het motto: morgen is er pas als ie er is.''

Volledig scherm
© Daniella van Bergen

Kinderen
Het enige wat soms pijn doet is dat er geen kinderen zijn gekomen. Ze hebben de dokter er weleens bijgehaald. Hij buigt voorover: ,,Volgens hem was ik zo gezond als een vis. Maar ik was altijd druk met mijn werk. Overdag op kantoor, 's avonds in het theater. Dat was de dokter trouwens ook niet ontgaan. 'Dat komt ervan,' zei hij, 'als je nooit thuis bent als je vrouw gaat slapen'.''

Maar hij mist het wel. ,,Ik zou nu wat graag de opa willen zijn die twee dagen in de week op de kinderen mag passen. Ik mis de vanzelfsprekende, onvoorwaardelijke nabijheid van kinderen. Mensen die dat wel hebben, daar ben ik op een gezonde manier jaloers op.''

Jaap
Bij het afscheid refereert hij nog even aan vroeger, aan de tijd dat hij als gretige loopjongen annex manager bij Golden Earrings begon. ,,Ik heette toen nog gewoon Jaap. Maar dat vond George Kooijmans niet sjiek genoeg. Hij maakte er Jacques van. Nou ja, dat heb ik toen maar zo gelaten.''

En daar gaat hij weer, terug naar zijn verjaardagspartijtje. De vermoedelijk enige artiestenbegeleider met een artiestennaam

In samenwerking met indebuurt Westland