Volledig scherm
PREMIUM
Marjolijn van Rijn (l) laat zich bijspijkeren door docente Cobi Storm. Inmiddels is Van Rijn zelf taalambassadeur. © Thierry Schut

Marjolijn (53): Niemand wist van mijn laaggeletterdheid

Marjolijn van Rijn (53) schaamde zich lang voor haar laaggeletterdheid. Pas op latere leeftijd durfde ze aan deze 'handicap' te werken en het veranderde haar leven. Aan het begin van de week van alfabetisering doet ze haar verhaal. ,,Ik ben er trots op dat ik dit heb bereikt.''

'Dat doe ik later wel even', het is een zin die Marjolein van Rijn (53) in het verleden veelvuldig gebruikte. Niet omdat zij zo'n drukbezet vrouw was. Nee, om maar niet te hoeven vertellen dat zij niet kon lezen en schrijven.

,,Ik was een meester in verbloemen", zegt de 's-Gravenzandse. ,,Zelfs op mijn werk (in de thuiszorg) had men geen idee van mijn analfabetisme. Ik redde mij dankzij de hulp van mijn man, die 's avonds de voortgang van de cliënten opschreef." Afgezien van haar kinderen - bij wie Van Rijn met voorlezen door de mand viel - was hij de enige die het wist.

Even moeilijk als de handicap zelf, is het er voor uit durven komen. Tussen de laaggeletterde en de scholing die er voor hem of haar is, bevindt zich vaak een gigantische drempel. ,,Het is heel moeilijk om deze te passeren. Schaamte en het idee dom te zijn vormen een grote barrière", vertelt Van Rijn. ,,Haast iedereen gaat ervan uit dat lezen en schrijven heel normaal is. Nou, niet dus."

In samenwerking met indebuurt Westland