Volledig scherm
PREMIUM
Alphons de Wit. © Thierry Schut

Voor alle zekerheid gaat deze week ook de keukentafel naar het grofvuil

ColumnDe cardioloog die mij van een aantal omleidingen voorzag, beloofde dat ik weer dertig jaar mee kan. Dat zou betekenen dat ik zo rond mijn 98ste plaats ga maken voor de aanstormende jeugd.

Ik weet echter niet of dat de horizon is waar ik op wil uitkijken. Immers, hoe ouder je wordt hoe meer mensen er om je heen wegvallen. Een bewoner van de Lierse Triangel vertelde mij eens dat hij de zin in het leven verloor omdat steeds meer mensen hem 'meneer' gingen noemen. Waarmee hij wilde zeggen dat de mensen met wie hij over de Eerste Wereldoorlog kon praten, allemaal waren weggevallen. En de nieuwe generaties waren weliswaar heel vriendelijk, maar zaten niet op zijn verhalen uit een ver verleden te wachten, met als gevolg dat hij zich steeds eenzamer ging voelen. Het lijkt mij een ramp om op de verjaardagen van mijn kinderen stiekem en stil in een hoekje van de bank te moeten zitten.