Exclusief

Het beste van het AD

In PREMIUM vind je een selectie van onze beste verhalen. Elke dag alles van het AD lezen? Neem dan een abonnement.

Volledig scherm
PREMIUM
Thijs Zonneveld. © AD

De pletwals Mathieu van der Poel

ColumnColumnist Thijs Zonneveld breekt een lans voor veldrijder Mathieu van der Poel in wegwedstrijden.  'We hebben dit voorjaar met z'n allen met open mond gestaard naar Wout Van Aert - ook een veldrijder.'

Een kort filmpje op zondagmiddag. Van een wielerwedstrijd. Niet de Dauphiné, niet de Ronde van Zwitserland, maar de Ronde van Limburg - een profkoers in België. Een uitgedund peloton stormt op de streep af. Nacer Bouhanni komt als eerste uit de laatste bocht, kromgebogen over zijn stuur. Het kan niet anders of hij gaat deze koers winnen.

Quote

Het zegt iets over zijn kwalitei­ten, maar ook over het veldrijden.

Er is één probleem. Een probleem van 23 jaar oud. Een probleem dat die wedstrijd eigenlijk niet eens had willen rijden. Een probleem dat eigenlijk helemaal geen wegwielrenner is.

Mathieu van der Poel versloeg Nacer Bouhanni zondag niet in de sprint van de Ronde van Limburg; hij walste hem plat. Meters voor de finishlijn kon hij al rechtop gaan zitten om zijn overwinning te vieren, terwijl Bouhanni naar hem keek alsof hij zojuist was verslagen door een bevroren tonijn op een bakfiets.

Het was voor Mathieu van der Poel een tussendoortje, die koers in Belgisch Limburg. Of beter gezegd: een bijnummertje. Het Grote Doel is winnen op de Olympische Spelen van 2020. Op de mountainbike, welteverstaan. En bij voorkeur pikt hij in de jaren voorafgaand nog een paar regenboogtruien in het veld mee.

Een carrière als wegwielrenner hoeft voor hem voorlopig niet zo nodig, hoeveel WorldTour-ploegen er ook aan hem trekken. Dát ze hem allemaal willen is niet zo vreemd. In de schaarse wegkoersen die hij rijdt, druipt de klasse ervan af. Die Ronde van Limburg van afgelopen zondag is geen incident. Vorige week won hij een etappekoers in Frankrijk, vorig jaar een Vlaamse eendagskoers en een rit in de Ronde van België. Toen klopte hij doodleuk Philippe Gilbert in een één-tegen-éénduel op de streep.

Quote

Telkens dezelfde vraag: zou hij niet wat meer op de weg moeten gaan rijden?

Het lijkt een paradox dat Van der Poel zo goed is in een discipline waarop hij zich niet concentreert, maar dat is het niet helemaal. Het zegt iets over zijn kwaliteiten, maar ook over het veldrijden. Door over balkjes te springen en zichzelf in bochten te smijten heeft hij zijn techniek ontwikkeld; door een uur lang na elke bocht aan te zetten, is hij nog explosiever geworden dan hij al was.

En juist die explosiviteit is in het huidige wielrennen zo belangrijk. Door de nivellering in het peloton is het steeds moeilijker om het verschil te maken. Het gaat, zeker in de eendagskoersen, om een paar momenten. Pief paf poef: positioneren, smijten met je fiets en het gas vol open. Een beetje veldrijden dus.

We hebben dit voorjaar met z'n allen met open mond gestaard naar Wout Van Aert - ook een veldrijder. En we vroegen ons af wat Van der Poel zou kunnen in de Vlaamse voorjaarskoersen. Telkens dezelfde vraag: zou hij niet wat meer op de weg moeten gaan rijden?

Maar misschien moeten we de vraag ook wel eens andersom stellen.
Moeten al die wegrenners niet wat meer gaan veldrijden?