Volledig scherm
Een van de renners tijdens de tijdrit in de parkeergarage in De Uithof © Koen Laureij

Klimtijdrit in parkeergarage is serieuze wedstrijd

Wie geen bergen heeft en toch een klimtijdrit wil houden, moet slim zijn. Daarom bedacht de Utrechtse Studenten Wielervereniging de Domrenner een alternatieve klim in de parkeergarage op De Uithof.

Quote

Dit zijn hartstikke leuke evenemen­ten om de stemming te komen voor de Tour

Burgemeester Jan van Zanen

Op het dak van de P+R hangt zaterdag een sfeer die een beetje doet denken aan een bergetappe. Door het onbewolkte weer is het uitzicht prachtig. De wind, in combinatie met het witte valse plat op de top van de garage, brengt de vergelijking met de Mont Ventoux naar boven bij het publiek.

Het lijkt ludiek, een klim van 800 meter lengte naar het dak van de garage (stijgingspercentage 6,5%). Maar het is een serieuze wedstrijd, onder licentie van de Koninklijke Nederlandse Wieler Unie (KNWU).

Glad
Burgemeester Jan van Zanen schiet beneden de eerste renster weg. Er volgen er nog vele tientallen. Ook Thijs Zonneveld maakt zijn opwachting. De oud-wielrenner en sportjournalist van deze krant schat voor de klim ongeveer een minuutje nodig te hebben. ,,Tegen klim zelf zie ik niet op,'' zegt hij. ,,Het meest vrees ik de gladheid. Ik heb wel eens eerder in een parkeergarage gefietst. Die was erg glad in de bochten.''

Het valt nog tegen, hij komt dertien seconden boven de minuut uit. ,,Maar 11 seconden sneller dan de winnende vrouw'', schampert de speaker. Zonneveld pareert dat. ,,Ik heb even gekeken naar de vrouwen. Die konden best een beetje fietsen.'' Hij praat geanimeerd na met burgemeester Jan van Zanen. ,,Dit zijn hartstikke leuke evenementen om de stemming te komen voor de Tour'', zegt hij. ,,Je merkt dat het steeds meer gaat leven. Ik hoop dat de stad ook na de Tourstart zulke wedstrijden blijft organiseren.''

Weetje: Truienhonger

Sommige renners kunnen er geen genoeg van krijgen en verzamelen truien alsof het postzegels zijn. Maar dan wel alleen meest bijzondere. Zo behaalde Richard Virenque zeven keer de zege in het bergklassement en verdiende zo zijn bolletjestruien.

Erik Zabel had vooral honger naar de groene trui, voor de beste sprinter. Hij won het eindklassement zes keer. Zowel Virenque als Zabel zijn met doping in verband gebracht, maar behielden hun truien.