Volledig scherm

Waarom de Gold Race wél mooi is

Bijna mokkend doen buitenlandse journalisten zondag verslag van de Amstel Gold Race. Na al het geweld in Italië, Vlaanderen en Noord-Frankrijk kost het velen moeite de schittering van Nederlands grootste koers te ontdekken. Saai, geen historie: de AGR geldt als het lelijke eendje van april. Is dat wel terecht? AD Sportwereld zocht redenen waarom je zondag wel kunt genieten. En vond er legio.

Volledig scherm

De Cauberg
In Maastricht vonden ze het niet zo leuk, maar de verplaatsing van de finishlijn naar de Cauberg (2003) bleek een gouden greep. De berg is merkwaardig genoeg met de boodschappenfiets best te doen, maar in wedstrijdverband - zeker na bijna 260 kilometer - bijt ze hard in de kuiten. De Amstel Gold Race is de enige voorjaarsklassieker met een aankomst bergop.

De venijnige puist in Valkenburg is niet alleen het symbool van de Gold Race geworden, de aankomst sluit naadloos aan in de serie wedstrijden waarin de klassieker nu eenmaal is geplaatst. Voor het rijtje Cauberg (Amstel Gold Race, zondag), Muur van Huy (Waalse Pijl, woensdag), Saint Nicolas (Luik-Bastenaken-Luik, zondag 22 april) kun je de grote jongens van het peloton wel wakker maken.

De ultieme sprint bergop is het handelsmerk van de Amstel Gold Race geworden en naarmate de tijd verstrijkt zal aan de Cauberg almaar meer historie gaan kleven. Zeker nu de afstand tussen Keutenberg en Cauberg wat is ingekort en aanvalslust meer dan ooit op een beloning kan rekenen.

Volledig scherm
Fabian Cancellara. © ap

De startlijst
In geen klassieker is de lijst van deelnemers zo gevarieerd als juist in de Gold Race. Nederlands enige eendaagse topkoers is een ontmoetingsplek van stijlen. De AGR is de enige eendaagse wedstrijd die kansen biedt aan zowel de winnaar van de Ronde van Vlaanderen als de sterkste in Luik-Bastenaken-Luik. Niet voor niets zei Fabian Cancellara dat hij zich in 2011 nergens lekkerder voelde dan juist op de Limburgse heuvels.

Overigens hebben de klimmers in de AGR wel een belangrijk psychologisch voordeel op de hardrijders die Vlaanderen en/of Parijs-Roubaix hebben bedwongen. Voor de explosieve mannen is het de start van hún klassieke periode, voor de anderen slechts een toetje na een heel uitgebreide maaltijd.

Volledig scherm

Het publiek
De finale van de Amstel Gold Race wordt afgewerkt op een gebied ter grootte van een zakdoek. Dat biedt uitgelezen mogelijkheden voor de naar schatting 300.000 mensen, die jaarlijks door het spektakel in Limburg worden aangetrokken.

En die zich op de hellingen verschansen of kriskras door Limburg crossen om de renners zo vaak mogelijk te zien. Daardoor is het op de klimmetjes vrijwel overal zwart van de mensen, een stimulans voor iedere wielrenner. 'Alsof je door een stadion rijdt', zo verwoordde Rob Ruijgh eerder deze week de sfeer onderweg.

Volledig scherm

Het oranjegevoel
Michel Cornelisse, ploegleider bij Vacansoleil-DCM, dacht deze week goed na toen hem de vraag werd gesteld waarom de Amstel Gold Race wél een mooie wedstrijd is. Hij merkte vervolgens op: ,,Het negatieve beeld wordt ook bepaald door de verliezers. Iedereen die niet kan winnen, vindt het een rotkoers.'

Wat de voormalige sprinter wilde zeggen, is: imago wordt bepaald door de manier waarop je ergens naar kijkt. Er zijn maar weinig Nederlandse wielrenners die hun neus ophalen voor de Gold Race. Fietsen op topniveau door eigen land, voor massa's landgenoten, dat ervaren renners met een Nederlands paspoort maar één dag per jaar. Daar heeft dit land, met al zijn historie in de wielersport, simpelweg ook recht op.

Volledig scherm
Er is altijd veel publiek langs het parcours van de Gold Race. © anp

Het unieke parcours
Je kunt veel van Limburg zeggen, maar niet dat het geen prachtig landschap heeft. In een sport waarin tv-makers nadrukkelijk zoeken naar mooie beelden biedt het voortdurend glooiende groen onuitputtelijke mogelijkheden. Alsof het zuidelijkste deel van ons land is geschapen voor een wielerwedstrijd. Vrijwel nergens volgen de klimmetjes elkaar zo snel op als in de Amstel Gold Race.

Binnen 260 kilometer krijgen de renners 31 hellingen voor de kiezen. Te beginnen met de Maasberg (na 10,7 kilometer) en eindigend met de finish bovenop de Cauberg. Ook niet onbelangrijk: de namen van de heuvels appelleren aan een wielergevoel. Adsteeg, Sibbergrubbe, Loorberg, Schweiberberg, Gulperberg, Bemelerberg, Kruisberg, Keutenberg. Hoezo geen historie?

Volledig scherm

Zwakte als kracht
Smalle weggetjes. Extreem veel draaien en keren. Nerveus koersverloop. En aansluitend: veel valpartijen. Het zijn stuk voor stuk elementen die de Amstel Gold Race worden nagedragen. Maar eist Parijs-Roubaix niet jaarlijks een x-aantal slachtoffers?

En zijn dezelfde kenmerken niet van toepassing op de Ronde van Vlaanderen? 'Eigenlijk is 'de Amstel' niet zo heel veel anders dan Vlaanderen, alleen liggen daar nog wat kasseitjes', merkte Joost Posthuma woensdag op. En zo is het. Smalle weggetjes. Extreem veel draaien en keren. Nerveus koersverloop. Het maakt de Gold Race juist zo mooi.