Volledig scherm
© AD/Hans Avontuur

Verrassing! En de stedentrip gaat naar...

reisreportageEen citytrip boeken naar een bestemming die tot vlak voor vertrek geheim blijft. Bij een verrassingreis geef je jezelf over aan het onbekende.

Volledig scherm
Wenen museum © Thinkstock
Quote

Wat blijkt bij een verras­sings­reis: je vindt veel meer leuk dan je denkt

Volledig scherm
In dit bed sliep Sissi. © AD/Hans Avontuur
Quote

Ontspannen en zonder verwachtin­gen trappen we richting Naschmarkt

Volledig scherm
Karlskirche © Thinkstock

Hoe werkt het?

De aanbieders
Wij reisden met srprs.me, dat van de verschillende aanbieders (verrassings tickets.nl en bebsy.nl) het beste uit de bus kwam in een vergelijking door de Consumentenbond.

De verrassing
Je kunt kiezen uit verschillende soorten reizen zoals adventure, broke (blut), road tripping en city tripping. Na boeking krijg je een kraskaart met code thuisgestuurd, plus een tijdstip waarop je op de luchthaven moet zijn. Een week voor vertrek volgt het weerbericht dat dagelijks een update krijgt. Voor de échte verrassing wacht je tot op de luchthaven met het onthullen en invoeren van de code in je telefoon of tablet. Et voilà: daar is de bestemming waar je naartoe gaat, alsmede het hotel waar een kamer met ontbijt voor je is gereserveerd.

Liever niet naar...
De enige garantie die je bij city tripping hebt is dat het geen Londen, Parijs of Barcelona wordt. Verder kun je enkele steden opgeven waar je liever niet naartoe gaat omdat je er bijvoorbeeld al bent geweest.

Wat kost het?
In december ga je drie dagen op reis voor €195 tot €520 p.p. In januari is dat tussen €195 en €300. Srprs.me belooft gunstige vliegtijden.

srprs.me

Volledig scherm
Hundertwasser house © Thinkstock
Volledig scherm
Panorama Wenen © Thinkstock
Volledig scherm
St. Stephan cathedral © Thinkstock

En de reis gaat naar... We staan op Schiphol en branden na weken van gissen en gokken van nieuwsgierigheid. We hebben de zojuist opengekraste code op de telefoon ingevoerd en wachten tot de bestemming in het scherm van de telefoon verschijnt. En de reis gaat naar.... gaat naar.... naar Wenen! Yes, Wenen. Nou ja, oh, Wenen.

Dat mag je inderdaad een verrassing noemen, want Wenen staat niet hoog genoteerd op ons verlanglijstje. Sterker nog, het staat er helemaal niet op. Wij houden van steden met een scherp randje, niet al te keurig en liefst wat onvoorspelbaar. Steden als Napels, Lissabon, Sevilla, Rotterdam. Dáár hadden we voor vertrek naar Schiphol dus ook uitgebreid over gefantaseerd. Niet over het openluchtmuseum Wenen. Eén ding stelt ons een beetje gerust: het 25 Hours Hotel ziet er überhip uit.

Koetsjes
Schakelen. Wat weten we van de stad? Weinig. We hebben Wenen niet bewust gemeden, maar ons er bij gebrek aan interesse nooit in verdiept. De hoofdstad van Oostenrijk staat voor paleizen, grandeur, pracht en praal, opera, klassieke muziek en Japanners die in koetsjes langs al het goud en marmer worden gereden. En heel vaag herinner ik me iets over trendy Wenen in een internationaal reismagazine.

Hersenacrobatiek. We zijn er de eerste uren druk mee. Hoe leuk is het om tijdens dat ene weekend dat je per jaar zonder de kinderen op reis gaat, naar een bestemming te vliegen die niet in je eigen top 10 staat? Hadden we toch niet beter zelf... Stop! Het zijn zinloze vragen, want als je met srprs.me op reis gaat (zie kader), is dat nu eenmaal onderdeel van de pret. Je laat je verrassen. Punt.

Vliegen, metro, naar het hotel. Bagage afgeven en lunchen in het toffe restaurant waar modern en vintage met elkaar worden gecombineerd. Het eerste biertje. We besluiten om, nu we toch in Wenen zijn, all the way te gaan. Dus mét Sisi-paleis, een Wiener Melange in een traditioneel koffiehuis én Mozart. Maar géén opera. Er zijn grenzen. Wel gaan we op zoek naar meer spannende plekken zoals het 25 Hours Hotel, waar we nu al verliefd op zijn.

Biomaaltijd
Te beginnen in de eigentijdse wijken Spittelberg en Neubau direct achter het hotel. Een paar uur slenteren langs boetieks van onafhankelijke modemerken, kunstgaleries en bar-restaurants die soms strak en werelds zijn en soms alternatief zoals Naturkost St. Josef, een buurtwinkel annex kantine voor de gezonde biomaaltijd.

Inmiddels hebben we ook van het Museumsquartier gehoord, kortweg MQ. Maar dat epicentrum voor moderne kunst en creativiteit bewaren we voor later. We laten de eerste indrukken van Wenen indalen in de bar Dachboden, op de bovenste etage van ons hotel. Onderuit in een luie bank, gin & tonic erbij en loungemuziek in plaats van Mozart. Een prachtplek die uitkijkt over de stad.

Wakker worden in Wenen dat zich door het raam glorieus presenteert in een flauwe ochtendzon. De pronkdaken van het Paleis van Justitie, het parlementsgebouw, het raadhuis, de nationale bibliotheek en het kunsthistorisch museum glimmen de dag tegemoet. Tijd om de stad wat grondiger te gaan ontdekken. Op de fiets. Ontspannen en zonder verwachtingen trappen we richting Naschmarkt, een soort Rotterdamse Markthal, maar dan in de openlucht. Met gezellige eettentjes, winkels vol regionale producten als kaas, worst en wijn, kramen vol exotische stoffen en Turkse groentemannen die enthousiast hun oriëntaalse specialiteiten aanprijzen zoals olijven, gevulde pepers en falafel.

Daarna rijden we via het Freihausviertel, de wijk van de bohemiens, richting de binnenstad. Hier worden alle vooroordelen over Wenen keihard bevestigd: koetsen, kerstmarkt, kerken, paleizen, chique winkels en chocolade. Maar potdorie, wat is die Wiener Melange met gebak bij Café Central heerlijk. Het is een koffieklassieker die boven alle trends staat. Tussen de marmer zuilen, spiegels en oude gaslampen zitten bejaarde dames, jonge stelletjes, toeristen, parlementariërs en verstrooide geesten achter de krant. De taartjes die we in een vitrine uitkiezen zijn kleine kunstwerkjes.

Via de luxueuze winkelboulevard Graben, de weelderige St. Stephansdom en de schitterende Himmelpfortgasse fietsen we daarna het stadshart uit. Ietwat verward, want bewondering voor de koffieklassieker hadden we niet zien aankomen.

Rijdend langs het Donaukanaal zorgt graffiti voor een wat aardser gevoel. De voetjes terug op de grond. 's Zomers zijn hier coole beachbars en strandjes aan het water. Nu is het er stil. De kade ligt een verdieping lager dan de stad. En alles lijkt er overheen te waaien. In het buurtje tussen Prater en Hipster Dock - dé opkomende wijk - kopen we onze lunch bij een bakkerij.

Doel: het Donauinsel, het 21 kilometer lange en slechts 250 meter brede eiland in de Donau. Net als aan het Donaukanaal regeert ook in dit stuk natuur annex stadspark de novemberrust. Vanaf een bankje kijken we uit op de skyline van de oude stad. Er vaart een roeier voorbij. Hij trekt diepe voren in het blauwe water van de veelbezongen rivier.

Wenen leent zich perfect voor de fiets. Op tal van plekken zijn speciale fietspaden aangelegd en groene borden wijzen de weg. Bovendien is het huren van een fiets goedkoop. Of gratis, zoals bij ons hotel. Dus freewheelen we langs het fantasiehuis van de kunstenaar Hundertwasser, de vlindertuin in de Jugenstilkas van de Hofburg en de levendige kerstmarkt voor het stadhuis.

Kerstpunch
Voor de toegift gaan we naar het Museumsquartier, het MQ. Niet voor een bezoek aan één van de kunstcentra of musea, zoals het Leopold Museum met werken van Gustav Klimt, maar voor een kerstpunch in een cool ijspaviljoen op de binnenplaats.

Oké. Een tussenstand. Hadden we deze stad ooit zelf uitgekozen? Nee. Maar hadden we een dag als vandaag willen missen? Nee, dat dus ook niet. En misschien is dat wel het geheim van het fenomeen verrassingsreis. Dat je de eigen grenzen oprekt, dat je openstaat voor nieuwe ervaringen en dat je veel meer leuk vindt dan je denkt.

Het enige dat we missen is dat scherpe randje waar we zo van houden. Verder dan de graffiti langs het Donaukanaal zijn we niet gekomen. De ironie wil dat we voor de dramatiek toch bij Mozart en Sisi moeten zijn, juist de iconen van het klassieke Wenen. Mozart omdat hij hier met al zijn talent wegkwijnde op een morsig kamertje en Sisi omdat... uh.

Dat gaan we uitzoeken in de Hofburg, het onwaarschijnlijk prachtige paleizencomplex van waaruit de Habsburgers eeuwenlang hun keizerrijk regeerden. In dat broeinest van macht, rijkdom, intriges en streng protocol kwam de 16-jarige Elisabeth van Beieren terecht nadat ze op 24 april 1854 trouwde met haar neef Frans Jozef.

Dwangbuis
Op zoek naar haar levensverhaal werken we ons eerst door zalen vol zilver, goud en porselein. Tot we uiteindelijk oog in oog staan met een beeld op ware grootte. Om een lang verhaal kort te maken. Sisi was hier vanaf het begin ongelukkig. Een buitenkind dat gevangen zat in de dwangbuis van het hof.

Ze schonk Frans Jozef vier kinderen en was vervolgens zoveel mogelijk op reis. Weg van het benauwde hof en de bemoeizucht van haar schoonmoeder. Lopend door de keizerlijke appartementen voel je de eenzaamheid. We staren naar het bed waarin Sisi alleen sliep. Midden in een reusachtige kamer vol pompeus meubilair. Uiteindelijk werd ze in 1898 door een anarchist vermoord. Is dat een scherp randje of niet?

Nog een laatste keer afdrinken bij Dachboden, onze favoriete plek in de stad. De hemel kleurt in het laatste daglicht en Wenen ligt glanzend aan onze voeten. Proost op Sisi. Proost op de Wiener Melange. Proost op drie verrassend mooie dagen.