Volledig scherm
Leerlingen van meerdere basisscholen in Lochem maken samen een gedicht voor de 4 mei herdenking. Op de foto Noor, Tess, Fleur, Maartje, Lotte, Elisa en juf Roos. © Arjan Gotink

Scholieren uit Lochem dichten voor herdenking

Zes leerlingen van Lochemse basisscholen dragen een zelfgeschreven gedicht voor tijdens de dodenherdenking in de Gudulakerk op zaterdag 4 mei. Gistermiddag zaten ze bij elkaar om samen met juf Roos van de Propschool een geschikte tekst te bedenken.

Het contrast kan haast niet groter zijn. In een lokaal van schoolgebouw De Garve aan de Burgemeester Leenstraat in Lochem zijn de wanden vrolijk beschilderd met bloemen en vlinders. Op tafel worden vellen papier met zwarte stiften beschreven. Trefwoorden als oorlog, verdriet, verzet, racisme, herdenken, zielig en bang verschijnen.
Zes leerlingen van drie Lochemse basisscholen zijn hard aan het werk om een gezamenlijk gedicht te maken voor de plaatselijke dodenherdenking. Wat bezielt deze opgewekte meiden om zich op woensdagmiddag bezig te houden met zo'n droevig thema? ,,Ik vind het niet erg om er over te schrijven”, zegt Noor (12) van basisschool De Vennegötte. ,,Het is een mooi gebaar naar mensen die de oorlog hebben meegemaakt en het misschien niet hebben overleefd.” Maartje (11) van De Rank vult aan: "Vorig jaar heb ik ook meegedaan en dit jaar wilde ik graag weer.’’
Als het grote vel papier vol staat met trefwoorden geeft juf Roos de volgende opdracht. De kinderen moeten nu proberen hun woorden te gebruiken in mooie zinnen. Gelukkig hebben ze op school al veel geleerd over de oorlog. ,,Onze meneer heeft heel veel verhalen verteld’’, zegt Lotte (11) van de St. Josephschool. ,,En hij heeft ook een schokkende film laten zien en persoonsbewijzen en voedselbonnen”, vult klasgenote Elisa (11) aan.
De andere meiden nemen het op voor hun leerkracht. Fleur (11) van basisschool De Rank: ,,Mijn meester weet er ook heel veel van. Van zijn verhalen kun je veel leren. Haast iedereen in de klas vindt het een interessant onderwerp.” Tess (11) van De Vennegötte wil niet achterblijven. ,,Mijn meester vertelt er ook heel veel over. En zijn bureau ligt helemaal vol met spullen uit de oorlog.”
Nadat er een flinke verzameling zinnen is bedacht, volgt het knip- en plakwerk. Juf Roos helpt af en toe een handje bij het samenvoegen van losse zinnen tot een doorlopend geheel. De kinderen schromen niet om hun eigen mening naar voren te brengen. ,,Ze durven best te zeggen wat ze mooi vinden en wat niet”, merkt de juf op. Na wat discussie en wat aanpassingen zijn ze het eens: dit is een goed gedicht voor de Lochemse dodenherdenking.
Of er op 4 mei veel klasgenoten komen luisteren naar de gezamenlijke voordracht van het zestal betwijfelen de kinderen. ,,Ik vind dat ze wel moeten komen”, zegt Lotte stellig. ,,Het is toch belangrijk om de slachtoffers van de oorlog te herdenken. Het is dan wel lang geleden, maar toch. Als je er over nadenkt besef je beter dat we oorlog moeten voorkomen.”
Tot slot maken de kinderen een rolverdeling. Om de beurt gaan ze een deel van het gezamenlijke gedicht voorlezen. Ze bedenken dat de zin ‘diep van binnen heeft iedereen verdriet‘ er mooi als refrein tussendoor kan. ,,Dat doen we dan allemaal samen”, stelt iemand voor. ,,Hand in hand”, roept een ander. Na ruim een uur brainstormen, schrijven, samenvoegen, verbeteren en oefenen zijn ze allemaal tevreden. ,,Mijn inbreng was eigenlijk maar klein”, zegt juf Roos.