Lastig, zo’n taakstraf? ‘Het is vrij eenvoudig. Zo pakte ik vroeger ook drugs in’

Kamps doet taakstrafAan Teun Laurensen, medewerker werkstraffen, heb ik gevraagd of ik mijn eerste werkstraf een beetje verder weg uit mag voeren. ,,Ik ben redelijk bekend in de regio Zwolle, Zutphen en Lelystad. Kan dat? Ergens anders werken?” ,,Jawel”, antwoordt Laurensen, ,,als je de werkstraf maar uitvoert. En je draait voor je eigen reiskosten op. Ja.”

Rechtbankjournalist Ronald Kamps hoort het de rechter week in week uit zeggen: ‘Ik veroordeel u tot een werkstraf...’ Om zelf meer te weten te komen over wát zo’n vonnis precies inhoudt – en u daarover te kunnen vertellen – ondergaat hij deze zomermaanden vrijwillig een aantal taakstraffen.

Vandaag deel 2:  werkplaats de Hulzen

Om zijn mond verschijnt een glimlach. ,,We hadden een keer een bekende Nederlander die niet in zijn eigen stad wilde werken. Niet herkend worden, in de luwte werken, dat vond hij belangrijk. Op de locatie moest hij zich bij een loket melden. ,,Ik ben er”, was zijn korte mededeling. ,,En wie bent u?”, vroeg de medewerkster die zijn naam af moest vinken. ,,Ik moest mij hier melden”, zei de bekende Nederlander. ,,En uw naam is...??” Teun moet er om lachen. ,,Hij wilde niet herkend worden, maar werd boos toen hij niet herkend werd.”

Grijze loods

Ik, de rechtbankcolumnist van de Stentor, rijd in de ochtendspits naar mijn werkstraf in Nijmegen. De auto laat ik achter op de parkeerplaats. Aan de buitenkant lijkt werkplaats de Hulzen op een grijze loods. Binnen heeft iemand zich met diverse potten verf behoorlijk uitgeleefd. Oranje, paars en geel: het is een kleurrijke bedoening.

Volledig scherm
Werkmeester Jeffrey kijkt toe hoe een van 'zijn’ taakgestraften pallets uit elkaar haalt. © Rob Voss

In samenwerking met indebuurt Zwolle